Spiraling Two Countries

Przeprowdzka

2011-12-27T18:36:00.001-05:00

Blog ten sluzyl mi wiernie przez kilka lat. Niewiele z moich najblizszych osob wiedzialo o istnieniu tego miejsca. Poprzez ten blog poznalam wiele przesympatycznych ludzi, a z niektorymi nawiazalam emailowa korespondencje. Na tym blogu jednak zostawilam tez duzo negatywnej energii. Z czasem ta energia zaczela mi ciazyc, czulam malenkie skrzydla na swoich plecach, otwieralam drzwi do spokoju, radosci i szczescia dnia codziennego. Czas na przeprowdzke. Czas na dyscypline.

Z duma stwierdzam ze piekne zdjecie na moim nowym blogu jest zrobione przez mnie, w momecie mojej refleksji ze tak wlasnie wyglada moje obecne zycie. Jestem swiadoma pewnych schodow, ktore jeszcze musze pokonac, jednak czuje sie na wlasciwej drodze. Zyjac uwaznie i swiadomie na poczatku roku 2013 powinnam znalezc sie po tej drugiej stronie schodow. Notki moje w roku 2012 beda krotsze ale czestsze. Ten 2012 blog bedzie jednoczesnie krociutka kronika, jak i codzienna intencja. Bede wdzieczna za komentarze wspierajace mnie w tej drodze. Jedna z moich intencji jest pozostawic na zaprzyjaznionych blogach jak najwiecej pozytywnych i dobrych sladow moich odwiedzin.

MOJ NOWY BLOG

360 Dni Uwaznego Zycia?

2011-12-27T09:20:00.001-05:00

Szukajac ilustracji do dzisiejszego wpisu, ta obok wpadla mi w oko. Widze w niej otwarte serce, rownowage, energie, zdrowie, ciekawosc, spokoj, i skupienie. Moj nowy blog zatytuluje

360 Dni Uwaznego Zycia

Bede pisac po polsku, bowiem chce zaprosic tutaj na ten blog moich najblizszych aby wspomagali mnie w tej wedrowce.

Uwazne zycie bedzie mialo pewne struktury, pewna dyscypline. Notki beda krotszee, ale pisane codziennie, nawet jesli mialoby byc to jedno zdanie. Jesli nie bede miala dostepu do komputera, to bede pisac notke w swoim dzienniku, i przepisze ja pozniej.Moja uwazne zycie bedzie odbywac sie w obszarze spraw waznych i niepilnych. Bede dbala o swoje cialo, ducha i intelekt. Uwaznosc w zakresie zdrowia, bede realizowac wg programu opisanego w ksiazce

Savor . Bede tez kontynuowac program Weight Watchers.

Uwaznosc w zyciu duchowym bede realizowac wg programu opisanego w malenkiej ksiazeczki pt "Always We Begin Again"

Uwazosc w zyciu intelektualnym bede poglebiac w pracy. Pomysle nad tym co chcialabym zrealizowac w roku 2012.

Przez 360 Dni bede zyla bardzo swiadomie, poglebiajac te trzy obszary swojego istnienia.

Przez te ostatnie dni roku 2011 stworze nowa platforma na moj blog, tym razem szeroko otwarty dla wszystkich , ktorzy chca ze mna odbyc droge 360 dni. (Ten obecny blog byl troche sekretny :) Te programy wybralam, poniewaz przemawiaja najbardziej do mojej duchowosci, oraz do mojego stylu zycia.

Przez kolene, ostatnie dni tego roku zastanowie sie jak chcialabym zorganizowac ten moj blog, abym mogla utrzymac jego formule przez 360 dni. Ja z natury jestem raczej osoba bardzo spontaniczna - rutyna i dyscyplina sa dla mnie trudne. Dlatego, tez chce popracowac w roku 2012 na ta czescia zycia. Popracowac nad dyscyplina codziennego ruchu, medytacji, modlitwy, starannie zaplanowanego zycia zawodowego. Nie zakladam z gory zadnych ostatecznych rezultatow, bowiem czescia tego programu bedzie otwarcie. Wiem, ze gdy otwieramy sie na Boga Rzeczy Codziennych, otwieraja sie przed nami rozne drzwi do bogatszego zycia. Uwaznosc w roku 2012 bedzie polegagala tez na zauwazeniu ze stoje przed kolejnymi drzwiami, ze stoje przed wyborem nacisniecia klamki. Dyscyplina i rutyna dodadza mi sily i energii na przeskoczenie schodow, doprowadza na druga strone drzwi zilustrowanych w poprzedniej notce. Nie wiem co bedzie za tymi drzwiami. Moze droga latwiejsza, piekna i sloneczna? Moze piekny ogrod? A moze kolejny odcinek wyboistej drogi? A moze kolejne schody i drzwi? Jesli tak, to niewatpliwie na poczatku 2012 roku bede miala wiecej kondycji na ta wedrowke. Bog czesto prowadzi nas pod te kolejne drzwi, prawo decyzji otwaracia tych drzwi zostawia dla nas. Zycie staranne i uwazne pomaga nam zauwazyc ze stoimy przed kolejnymi drzwiami, lub na rozdrozu. Otwiera nas na ta wlasciwa droge, daje odwage na nacisniecie klamki do otwrtych drzwi, sile na otwracie tych drzwi. Bede wciaz koncentrowac sie na swojej drodze, ale jesli ktos do mnie dolaczy to z calego serca bedze dzielic sie swoja energia i diswiadczeniem, ale bede tez czerpac z energii tej wedrowki.

Otwarte drzwi

2011-12-26T22:20:00.003-05:00

Lubie ten okres konca roku. To czas refleksji, podsumowan, a takze planow na Nowy Rok. To byl dobry rok. Ta ilustracja obok bardzo dobrze opisuje moj stan na dzien dzisiejszy. W roku 2011 otworzylam drzwi na lepszy, jasniejszy swiat. Spedzilam duzo czasu czytajac, piszac

(i tutaj na blogu, i w moim prywatnych dziennikach). W tym momencie stoje na progu tych calkiem szeroko otwartych drzwi i wiem ze w roku 2012 stane juz w pelnym sloncu. Tytul tego blogu "spiraling two countries" sugeruje brak akceptacji i ciszy w moim zyciu. Sugeruje takie "miotanie" sie pomiedzy Polska a USA. Tak rzeczywiscie bylo kiedy zaczynalam ten blog. W tym momencie mojego zycia czuje sie bardziej ustabilizowana w chwili obecnej. Zyje coraz czesciej bardziej uwaznie, koncentrujac sie na tu i teraz. Wracajac do tej ilustracji - nadszedl dla mnie czas aby z wieksza energia wyskrobac sie na te schody, przejsc przez prog i wyjsc na to piekne slonce, i ten piekny swiat, ktorego kawaleczek widze juz z miejsca w ktorym jestem. Ciekawa jestem co tak naprawde zobacze, kiedy juz stane po tej drugiej stronie drzwi? Mam wielka nadzieje, ze w grudniu 2012 roku bede widziala jeszcze wyrazniej, ze bede zdecydowanie stala po tej drugiej i slonecznej stronie.

Poniewaz intencje w naszym zyciu nabieraja sily wtedy kiedy obejmujemy tymi intencjami innych ludzi, dlatego z glebi serca pragne aby wszyscy, ktorzy doswiadczyli bolu ciemnego, zamknietego pokoju wraz ze mna staneli po tej drugiej stronie drzwi na koncu 2012. Poniewaz zaczynam kolejny etap mojej wedrowki, opuszcze symbolicznie ten blog, ktory byl w duzej mierze wedrowka przez ten ciemny pokoj, a potem zmaganiem z otwarciem drzwi. Moj nowy blog bedzie bardziej sloneczny, bardziej energiczny i zdyscyplinowany. Pelen serca i radosci oraz tych przypadkowych i zaskakujacych spotkan z Bogiem Malych i Codziennych Rzeczy.

There are so many gifts

Still unopened from your birthday

There are so many handcrafted presents

That have been sent to you by God.

The Beloved does not mind repeating.

"Everything I have is also yours."

There are so many gifts, my dear

Still unopened from your birthday.

Hafiz

Zyczenia

2011-12-23T07:59:00.002-05:00

Dla Wszystkich odwiedzajacych ten blog - dziekuje za Wasza obecnosc tutaj, za komentarze wklejone i emaile nadeslane na moja skrzynke pocztowa. Zycze nam wszystkim, aby ten wyjatkowy okres swiat i konca roku wniosl w nasze zycia cisze, refleksje, radosc z istnienia. Aby te swiateczno-noworoczne refleksje i modlitwy pomogly nam jeszcze lepiej rozpoznac waznosc kazdego naszego indywidualnego zycia, i naszej wolnosci.Wolnosci fizycznej, ale tez wolnosci mysli - abysmy sobie zdawali zawsze sprawe ze mamy wybor, zeby skierowac nasze mysli na droge radosci, ufnosci i wiary ze kazde tutaj i teraz jest potrzebne dobre. Nawet jesli to tu i teraz nie jest najbardziej wygodne dla nas, ale wlasnie te chwile mniej wygodne, trudne, niepokojace to okres naszego wzrostu. Wtedy wlasnie mozemy podjac decyzje albo o otwarciu naszych serc jeszcze szerzej, albo tez zamknieciu ich cztery spusty naszych zalow, prestensji i pragnien - gdyby tylko....

Sending you all my love!

emigracyjne refleksje

2011-12-22T21:52:00.002-05:00

Koncowka roku w pracy jest intensywna. Zamykanie budzetow i swiateczne parties. Dzis ostatni dzien w pracy - nie mam nic przygotowane. Jedynie udalo mi sie wyslac prezenty do Polski, ale kartek juz nie zdazylam. Dotarlo wreszcie do mnie ze Swieta nadchodza. Dzis pozwalam sobie na jedyny wieczor depresji emigracyjnej. Placze. Wspominam zmarlych.

Usually we regard loneliness as an enemy. Heartache is not something we choose to invite in. It's restless and pregnant and hot with the desire to escape and find something or someone to keep us company. When we can rest in the middle, we begin to have a nonthreatening relationship with loneliness, a relaxing and cooling loneliness that completely turns our usual fearful patterns upside down

Sometimes this broken heart gives birth to anxiety and panic, sometimes to anger, resentment and blame. But under the hardness of that armor there is the tenderness of genuine sadness. This continual ache of the heart is a blessing that when accepted fully can be shared with all.’ .

Pema Chodran

Jutro bedzie nowy dzien. Wyciagniemy ozdoby choinkowe, udekorujemy nasza mala choinke, zrobimy wigilijne potrawy. I w czasie tej Wigilii emigracyjnej w sobote otworze swoje serce i mysli na wszystkich emigrantow, ktorzy tak samo jak ja tesknia do Wigilii swoich dziecinstw. I szczegolnie pomodle sie za tych, ktorzy nie beda miec dwoch ukochanych osob przy stole, ktorych ja miec bede. Za tych co w czasie tego tradycyjnego swieta tak bardzo odczuwaja swoja samotnosc.

Zajeta jestem

2011-12-16T16:54:00.005-05:00

Bardzo jestem zajeta po powrocie z wojazy , i tak mysle ze w roku 2012 chcialabym nadac temu blogowi jakis spojny kierunek. Mam pewne pomysly. A tymczasem bardzo polecam piekny wpis na blogu Pani Iwony Majewskiej

Religia

2011-12-12T18:36:00.003-05:00

Religion is a practical discipline that teaches us to discover new capacities of mind and heart. It is no use magisterially weighing up the teachings of religion to judge their truth or falsehood before embarking on a religious way of life. You will discover their truth - or lack of it -only if you translate these doctrines into ritual or ethical action. Like any skill religion requires perseverance, hard work and discipline....Religious people find it hard to explain how their rituals and practices work, just as a skater may not be fully conscious of the physical laws that enable her to glide over the ice on a thin blade.

Karen Amstrong: "The Case for GOD"

O tym czy religia jest prawdziwa, czy nie mozna sie tylko przekonac praktukujac ta religie. Praktyka religijna to wysilek i dyscyplina, podczas ktorego dogmy teologiczne tlumaczone sa w rutualy lub etyczna dzialanosc anagzujac do tego i rozum i serce. Religijnosc to bardzo praktyczna dziedzina zycia, i ludziom praktykujacym trudno jest opisac swoja wiare w rozmowach z ludzmi niepraktykujacymi. Tak jak lyzwiarz szybujacy w powietrzu, odczuwa swoj swoj taniec, nie bardzo zdajac sobie sprawy ze wszystkich praw fizycznych odpowiedzialnych za ten taniec, tak czlowiekowi praktykujacemu, trudno jest wytlumaczyc role rytualow i praktyk religijnych w jego zyciu.

Teraz rozumie dlaczego tak bardzo trudno wyjasnic mojej ateistycznej kolezance dlaczego religia odgrywa wazna role w moim zyciu. Obydwie mamy doktoraty w naukach scislach...ja od dziecka wychowana bylam w rytmie religii, ona w rodzinie ateistycznej. Ona doskonale zna teologie, ja praktykowalam wiele teologii chrzescijanskich.

Karen Amstrong: "The Case for GOD"

Trudna ksiazka przez ktora przedzieram sie malutkimi kroczkami.

Seattle! Seattle!

2011-12-12T10:38:00.004-05:00

Jedno z najfajniejszych miejsc w USA! Zdecydowanie chce tam wrocic na dluzszy pobyt. Pracowalismy bardzo solidnie, ale tez kazda minute wolnego czasy wykorzystalismy na zwiedzanie. Przy dobrym jedzeniu prowadzilismy dlugie rozmowy. Wrocilam gruba i bardzo zadowolona z siebie i z zycia. Jak Buddha!

Tutaj pare zdjec z opisami po angielsku:

Seattle

Niedziela! Niedziela!!!

2011-12-04T08:42:00.001-05:00

Dzis poglebiamy umiejetnosc odpoczynku. radosci z wolnego czasu. Ale rzucmy okiem jeszcze na wczorajszy dzien. Sobota. Dla mnie pracujaca. Pracuje w Najwiekszym Towarzystwie Naukowym na Swiecie. Smieje sie tutaj troche bo to Najwieksze Towarzystwo Naukowe na Swiecie, (to stwierdzeniae zawsze znajduje sie w opisach naszej organizacji) wyglada calkiem mniej pompatycznie z perspektywy osoby pracujacej w najwiekszym Towarzystwie Naukowym na Swiecie.. Najwieksze Towarzystwo Naukowe, ze 160 tyisacami czlonkow, nie rozni sie w sumie niczym od wielkiej, momentami z lekka dysfunkcjonalnej rodziny.

Przez wiele, wiele lat swojej pracy mialam wiele kompleksow - przede wszystkim jezyk. Niestety, perfekcyjne opanowanie jezyka, ktore umozliwia glebokie rozmowy, wymaga dlugiego czasu. Wiele razy zdarzalo mi sie siedziec z grupa naukowcow w restauracji, i po prostu nie rozumiec o czym oni rozmawiali. Prze wiele lat mialam to przejmujace uczucie, ze ja chyba jestem w tym miejscu troche przez pomylke - i tak zupelnie nie powinnam tutaj byc, bo to sa za wysokie dla mnie progi. No bo ja wzrastalam w Polsce, gdzie po paszport na wyjazd za granice kraju stalo sie w kolejce na milicji, po kawalek miejsca tez stalo sie w kolejkach w ktorych czesto byly bojki, a moje piekne miasto bylo spowite w wyziewy z Nowej Huty, biede i beznadzieje. Nic na to nie poradze, ze bylam smutnym dzieckiem, i smutnym mlodym i zakompleksialym czlowiekiem. Uczciwe spojrzenie w oczy tej rzeczywistosci, w ktorej wyrastalam, pozwolilo mi zrozumiec pewne moje reakcje. Przeszlosc jest w przeszlosci, czasem do nas wraca, aby czegos nowego nas nauczyc. To dobrze. Potem niech juz sobie wraca tam gdzie jest jej miejsce. W przeszlosci.

Swiat mlodosci wielu ludzi z ktorymi pracuje obfitowal w niesamowite mozliwosci. W mozliwosci podrozy, Mozliwosci studiowania na najlepszych uniwersytytech na swiecie. Nijak nie moglam sie wpasowac w ten swiat, przez bardzo dlugi czas. Ten blog ma chyba wlasnie miedzy innymi zrodlo w tym przerazliwym poczuciu odosobnienia. Bo ja aby wpasowac w ten amerykanski swiat, probowalam sie stac kim innym niz jestem...To beznadziejne zadanie, bo wtedy czlowiek pracuje przeciwko Intencji Stworcy....To skazane jest na porazke. Musimy siebie odnalezc, i poglebiac ta Intencje Stworcy,,,Mnozyc SWOJE biblijne talenty, dwa, trzy piec, dziesiec. Tyle ile ich mamy. Ale swoje.

W mojej pracy bardzo duzo stresu zawsze kosztowaly mnie prezentacje i te wszystkie obiady, przyjecia, gdzie trzeba bylo duzo mowic, gdzie trzeba bylo byc soba. Im bardziej sie denerwowalam, tym gorzej mowilam.Ty bardziej chcialam byc NIE-SOBA!

I nagle.

Niespodziewanie.

Od jakiegos czasu.

Te obiady z naszymi goscmi staly sie dla mnie przyjemnoscia. Nawet specjalnie o tym nie myslalam. Ale wczoraj tak siedzialam w pieknej restauracji, i zorientowalam sie ze wlasciwie wszystko rozumie. Ze juz na tyle znam USA, ze mam na tyle za soba amerykanskiej przeszlosci, ze latwo mi sie rozmawia o amerykanskiej polityce, geografii. Ze mam na tyle wystarczajacy zasob slownictwa, ze potrafie wyrazic swoje glebsze mysli, i byc dobrze rozumianym. Ze bolaczki duzszy, problemy z wychowaniem dzieci, problemy ze zdrowiem sa bardzo uniewersalne i dotykaja wszystkich.

I wczoraj spedzilam naprawde mily wieczor. Wlasciwie malo mowilam, ale swietnie mi sie sluchalo...Ktos opowiadal o wakacjach na Kostaryce..., tak pieknie, ze prawie bylam na moment na tej Kostaryce. Bylam wdzieczna, ze dane mi posluchac tych wspomnien.Bylam wdzieczna ze rozumie. Nie bylo we mnie juz tego jeku - dlaczego ja nie moge pojechac na Kostaryke? pewno nigdy nie pojade na Kostaryke. :):):)Ale wlasciwie ja nie bardzo chce na ta Kostaryke jechac, co tak naprawde bym chciala to przezyc ta Kostaryke, tak jak Shelly, ktora radowala sie pikantnym sosem, rozmowa ze hotelowa obsluga, i pieknym wschodem slonca. I wtedy zrozumialam ze to nie Kostaryka w tym wszystkim jest tak pociagajaca, tylko radosc Shelly!

Ja sama tez moglam podzielic sie swoja pamiecia o kapielach nocnych w gorskich strumykach w Beskidzie Sadeckim...Umialam znalezc slowa angielskie, aby oddac piekno tamtych chwil...Widzialam ze i moje wspomiena kogos wzbogacily. Uswiadomilam sobie ze te moje wspomnienia sa tak piekne jak te z Kostaryki. Bo w tamtych chwilach byla prawdziwa magia...we mnie. Noc, gwiazdy, maly gorski wodospad. Zapach gorskiej wody. W Nowym Saczu czy tez na Kostaryce. Te szczescia chwil sa w nas...Shelley, miala krociutkie spotkanie z Bogiem Dnia Codziennego na Kostaryce. Ja nad rzeka w Nowym Saczu.Pewno, sa cudowne zakatki na ziemi. Moze mi sie uda tam dotrzec. Moze nie. Ale jesli kiedys moglabym wiecej podrozowac wiem ze bede bardziej otwarta na te piekne miejsca.

I tak sobie mysle te wszystkie kompleksy, to poczucie innosci, te niepewnosci siebie to moje EGO. Wciaz lapie sie na tym ze czasem oceniam kogos, dorabiam etykietke...Umie to teraz zlapac... Wiem, jak wyciszyc te negatywne mysli, i zobaczyc w tym drugim czlowieku to samo dobro, ta sama niepewnosc, ten bol , ktory i ja mam w sobie. Jak slysze, ze ktos opowiada o sobie, o swoich wybitnych osiagnieciach w tonie w ktorym jest caly czas JA, JA, JA, MOJ - nie mysle juz - "co za bufon". Poprawmy to stwierdzenie. Przez sekunde spotykam sie z ta mysla. Ale, potem natychmiast nasuwa mi sie refleksja - hmm, dlaczego tak mysle? Czy to moje kompleksy, przypadkiem? Moze zazdrosc? Czasem zastanawiam sie - skad u niego/niej tyle potrzeby bycia w centrum uwagi...I po jakims czasie, podczas glebszych rozmow, wychodza jakies bole, jakies demony...I ja juz wiem ze ta bufonowatosc, to glosne zapewniane o swoim sukcesie , to tylko skorupa. Ze czesto np. ta osoba zostala skrytykowana przez inna Wybitnosc, inne EGO, i to zapewnianie o swoim sukcesie, to skorupa ochronna. Skad wiem? Bo i ja tak robilam. Wystarczy sie cofnac do poczatkow tego bloga. Zerknelam tam, kiedys, i widze to moje rozpaczliwe domaganie sie uwagi. O pozytywny komentarz, potwierdzajacy ze moje zycie jest OK. A nie bylo OK.

Potem mialam etap, ze chcialam zamknac ten blog. Zaczal byc zbyt osobisty. Zaczal dobierac sie do mojego serca dp moich skorup. I wtedy dowiedzialam sie ten blog pomogl pomogl kilku osobom. Postanowilam dalej go pisac. Do bolu uczciwie, czasem bolesnie, ale nie zmknelam tego blogu, wiedzac ze moja droga droge znjadowania SIEBIE - PRWDZIWEJ INTENCJI STWORCY, na emigracji w obcym jezyku, nie jest unikalna. Wiele ludzi przechodzi ta droge, wiem bo czasem dostaje emaile od tych bratnich dusz..

Jeszcze o mojej pracy na WELL- BEING (dobrym byciem:) w restauracji:

Na samym poczatku posilku, poprosilam o pudelko. Odlozylam wiecej niz polowe z porcji, zamknelam pudelko, i delktowalam sie kazdym okruchem pieknego posilku ktory zostal na talerzu. Przynoszac polowe mojej porcji z restaurcji do domu, mialam okazje dalej przezywac ten mily obiad, dzielac sie przyniesionym wykwintnym z daniem z G. i B.. Na wyjazdach mam zamiar polowke mojego posilku dac osobie bezdomnej, ktora zawsze mozna spotkac na ulicy miast amerykanskich. W ten sposob jedzenie sie nie zmarnuje, a intencja dobrego i milego posiku zostanie rozciagnieta. Moje cialo nie potrzebuje tylu kalorii, ale moja dusza domaga sie teraz tych milych chwil spedzonych przy stole z ludzmi. Nie bede uciekac od tych prywatniejszych spotkan bo sie odchudzam.

Adwent: Skoncz co zaczelas

2011-12-02T21:05:00.001-05:00

Today intend is to finish what you start. Pick at least one task that you need to accomplish and see it from the beginning to the end. When you complete something, you have a sense of self worth . When things are left undone, it’s as if you are like a rain cloud that never produces rain or like a flower that began to bud but was stopped because of the frost. It just doesn’t feel right. Finish something today so you have room for a new endeavor. You’ll feel so much better…confident, productive, and active. You’ll be glad you did.
http://www.seeds-of-intentions-blog.com/

Piekny cytat, ktory zacheca do skonczenia zaczetych projektow. Cytat, ktory porownuje porozpoczynane a nieskonczone sprawy do pakow kwiatowych, ktore zanim mialy okazje rozkwitnac zostaly podmrozone; lub tez chmury, ktora nabrzmiala woda, nigdy nie wydala z siebie deszczu. Zakonczone projekty daja nam miejsce i czas na nowe poczatki. Ja zawsze czuje wiecej pewnosc siebie, kiedy uda mi sie skonczyc to co zaczelam. Czasem wrecz fizycznie czuje ciezar takich rozgrzebanych spraw...Kolejnych kilka dni adwentu poswiece na skonczeniu zaleglych projektow, zamknieciu pewnych etapow w moimi zyciu, przeprowadzeniu kilku trudnych rozmow.

Dzis mialam bardzo dobry dzien. Nostalgiczny troche, ale dobry. Bo zamknelam pewien rozdzial w moim zyciu.

Pewne sprawy jest bardzo latwo zakonczyc. Skonczylam pisac sprawozdanie ze spotkania ktore odbylo sie... w maju. Nie cierpie pisac tych sprawozdan, bo jest to bardzo malo tworcze zajecie. Jeszcze jedno zalegle sprawozdanie, i jeszcze skonczenie strony internetowej. Skonczylam pakowac swiateczne prezenty.

I to trudniejsze zakonczenie...spotkalam sie z bardzo bliska kolezanka, ktora zarzadza naszym komitem dzialanosci charytatywnej w kosciele. Powiedzialam jej ze biore rok urlopu...Poplakalysmy sie obydwie.Zaczynalysmy dzialac w tym zarzadzie jak w zasadzie nie bylo zadnego programu...Teraz wiele ludzi w kosciele wlaczylo sie w dzialanosc w wielu organizacjach z ktorymi nawiazalysmy kontakt...Jest mi bardzo ciezko odchodzic, ale mam taka teraz olbrzymia potrzebe skupienia sie, czytania, studiowania - potrzebuje troche czasu dla siebie. I kiedy tak rozmawialysmy, stwierdzilysmy ze nie mozemy stracic kontaktu ze soba, i ze...zalozymy klub ksiazkowy. I tak wlasnie powstal nowy projekt.. Jedne drzwi sie zamykaja, drugie sie otwieraja. Joan ma doktorat z literatury angielskiej, wiec jestem przekonana ze czeka mnie fascynujaca przygoda intelektualna w tym klubie...

Jutro sobota, niestety pracuje caly dzien. Ale bedzie to ciekawy dzien..

PS W minigolfa zajelam czwarte miejsce na naszym pietrze. Nasza druzyna wygrala lunch z dyrekcja!!! A juz sie mialam wycofac!

dzien piaty adwentu - znow pewnosc siebie

2011-12-01T06:48:00.001-05:00

Przydala mi sie wczoraj ta pewnosc siebie jak znalazl. Pracuje naprawde w wyjatkowym miejscu jesli chodzi o ludzi - kazda osobe na moim pietrze bardzo, bardzo lubie. Kazda dobrze znam. Nie zawsze tak bylo. Byl okres , kiedy mielismy bardzo trudna dyrektorke. Wybuchowa, emocjonalna, bardzo egoistyczna - wtedy w naszym biurze bylo mase konfliktow, niezadowolenia. Jak przyszedl nowy zarzad, to doslownie mialam uczucie ze otworzylo sie nowe okno - skonczyly sie intrygi, szeptanie za zamknietymi drzwiami, krzyki ( tak byly i u nas awantury). Po siedmiu latach nowego dyrektorowania, jest to doskonale miejsce do pracy. Od czasu do czasu mamy zajecia integracyjne. Wczoraj u nas na pietrze byl mini-golf. Moja poczatkowa reakcja byla oczywiscie chec wycofania sie - mam wlasnie takie tendencje. Jak nie umie czegos, to nie zaczynam, bo boje sie skompromitowac. Perfekcjonizm, z niepwnoscia siebie. Mieszanka, ktora moze pozwolic przejsc zyciu kolo nosa. Ale przypomnialam sobie o tym ze wczoraj mialam byc pewna siebie - wiec oznajmilam moim kolegom, ze w zyciu nie gralam w golfa, i zeby mi szybko pokazali jak trzeba trzymac ten kij golfowy. Pokazali, i zaczelam grac. Wszystko na luzie, wszystko na wesolo - bardzo mi sie ten mini- golf podobal! I bylam nawet druga w druzynie, co zupelnie nie mialo najmniejszego znaczenia, bo mielismy tyle smiechu i zabawy przy tym, a najgorsi byli wytrwni golfisci, bo probowali technik prawdziwie-golfowych do golfa na dywanie biurowym miedzy krzeslami.

Przypomnialam sobie, ze kiedys w czasie jednej z "powaznych rozmow malzenskich" G. powiedzial mi ze bardzo chcialby nauczyc sie grac w golfa. Ha, moze kupie nam kilka prywatnych lekcji pod choinke? Mamy dwa pola golfowe niedaleko domu. Zawsze zapieralam sie ze golf nie dla mnie, bo to taki niedynamiczny sport, a tu sie okazuje ze bardzo mi sie podoba ten moment koncentracji, to skupienie nad pilka i dziura. :)

No to dzis kontynuuje z pewnoscia siebie. Po niemalze letnim listopadzie, grudzien przywital nas zerem na termometrze. Musze juz wyjac w koncu ten plaszcz zimowy.W przyszlym tygodniu lece na zachod USA do Seattle. Zona moja pracownika jest chora, maja dwojke malutkich dzieci :( - Wczoraj powiedzialam mu aby skasowal ten wyjazd, i dzis mamy sie spotkac aby zobaczyc, czego nie musimy zrobic aby mial jak najwiecej czasu dla rodziny. Dobrze jest miec mozliwosc takich decyzji.

Czwarty Dzien Adwentu - Pewnosc Siebie

2011-11-29T21:28:00.001-05:00

Troche z trudnoscia przedzieram sie przez mala ksiazeczka pt. Breaking Through God's Silence.

Jest to ksiazeczka o roznych rodzajach modlitwy, ale dla mnie nie za bardzo zrozumiala, ani tez wyraznie przemawiajaca. Ale w koncu natrafilam na fragment , ktory mnie zatrzymal:

Our objective in prayer is to present God with our true selves and open ourselves to him. This dictates emptying ourselves of distraction, possessiveness, and egotism so that God can fill us with himself. Ironically, we must reach a certain level of self-confidence before we let go of ourselves. Neurotics are notably handicapped in prayer. If you are down on yourself, you won't let God in.

Parafrazujac i rowazajac ten framgment:

Celem naszej modlitwy jest stanac przed Bogiem bez calego naszego bagazu emocjonalnego, w ciszy, bez tej calej skorupy ochronnej. Bez poczucia winy, bez poczucia wyzszosci, bez poczucia nizszosci, bez poczucia ze sie cos nam nalezy, albo nie-nalezy, bez poczucia krzywdy, bez strachu przed przyszloscia, bez zalu ze przeszloscia. Tu i teraz w pelnym otwarciu. I wlasnie yoga, medytacje, lub tai chai sa bardzo pomocne do przygotowania tego gruntu pod efektywna modlitwe. Sa to techniki, same w sobie nie maja nic swietego, ale pomagaja w uporzadkowaniu emocji, zintegrowaniu ciala i mysli.

Azeby, pozbyc sie tego calego bagazu emocjonalnego, musimy jednak osiagnac pewien stopien pewnosci siebie! Jesli zbyt bardzo koncentrujemy sie nad swoimi niedoskonalosciami i ulomnosciami, to Bog nie bedzie w stanie przedzec sie przez nas egotyzm! Nasze ego bedzie skutecznie odgradzalo nas od Milosci.

A wiec jutrzejszy dzien poswiecony bedzie na kultywowaniu w sobie madrej pewnosci siebie. Zadziwiajace cwiczenie adwentowe, jednak jestem gleboko przekonana o tym ze tak wazne jest widziec swoja wartosc i ufac sobie, lubic siebie, miec w sobie oparcie oraz miec szacunek do siebie. Bo z tego bezpiecznego miejsca, latwiej jest uslyszec Boga, i byc Jego przedluzeniem...

Adwentu Dzien Trzeci

2011-11-29T07:32:00.001-05:00

Rzeczywistosc pierwszego dnia pracy okazala sie inna, niz ta wytworzona w moich myslach. Dzien byl bardzo spokojny, spokojny do tego stopnia, ze trudno mi sie...pracowalo. I tak sie w tym wszystkim zastanawialm wczoraj, czy ta "goraczka" pracy to jest sprawa obiektywna, czy tez taki jest moj styl zycia. Moze przyzwyczajona do ciaglego stresu, po prostu nauczylam sie bardzo efektywnie w tym stresie funkcjonowac. Jak nie ma terminow, nie ma pilnych spraw - to czuje sie jakbym tak pracowala troche niesolidnie? Musze sie temu troche blizej przyjrzec. Czy to przypadkiem nie jest moj problem? Czy ja sama nie tworze tego stresu wokol siebie?

Ale wracajac do dnia wczorajszego - Boga Dnia Codziennego znalazlam w rozmowach z ludzmi. Jestem przekonana, ze moje nastawianie, moja cisza wewnetrzna, moja uwaga, przyczynila sie do tego, ze trzy trudne rozmowy, uplynely w niezwykle otwartej i budujacej atmosferze. Nic nie zostalo zamkniete, do konca rozwiazane. Nie bylo to potrzebne...

Rozmowa 1 - prywatna. Moja kolezanka ma klopt z synem nieco starszym od mojego. Ten klopot wprowadza stres w jej zycie malzenskie. Podczas tej naszej rozmowy, zlapalam sie na tej mojej wiecznej potrzebie radzenia i wlaczania sie w sprawy innych. Zauwazylam ze mam wewnetrzna potrzebe naprawy sytuacji, proponowania pomocy, uzdrawiania, cierpienia za miliony. Stare mechanizmy wspoluzaleznienia. Na szczescie w pore przypomnialam sobie ze skuteczna pomoc to wiara w drugiego czlowieka, ze jest na tyle silny i madry ze poradzi sobie ze swoimi problemami. Pomoc dysfunkcjonalna, to rozwiazywanie problemow innych ludzi. Uswiadamiajac sobie to, wysluchalam mojej kolezanki bardzo uwaznie uwaznie, i na koniec powiedzialam - to trudny dla ciebie czas. NIE WIEM jak moge Ci pomoc, ale jesli potrzebujesz tej pomocy to wiedz , ze zrobie co bede mogla. Ale musisz mi powiedziec co potrzebujesz. Tutaj jest numer do poradni psychologicznej, w ktore ja kiedys znalazlam pomoc.

Rozmowa 2 - polsluzbowa. Na karcie kredytowej znalazly sie nadplaty za zmiane biletu lotniczego, ktore tam nie powinny byc. Aby dotrzec do osoby, ktora mogla podjac decyzje anulowania tej oplaty musialam przedrzec sie przez kilka urzednikow odbierajacych telefony i dlugo, bardzo dlugo czekac. Nie stracilam cierpliwosci, sprawe zalatwilam, ostatnia rozmowa uplynela mi nawet w bardzo zartobliwym tonie. Zakonczenie bylo zaskakujace - po wysluchaniu, urzednik PRZEPROSIL MNIE ZA NIEDOPATRZENIE i dal mi bezposredni numer do siebie, w razie gdyby miala jakiekolwiek klopoty z ta transakcja. (Southwest Airlines rules!)

Rozmowa 3 - sluzbowa. Bardzo wzbuzona osoba zadzwonila z interwencja w sprawie jednego z naszych programow. Spokojnie wysluchalam, zadalam kilka pytan, i bez jakiejkolwiek emocji obiecalam rozwiazanie tej sytuacji, poprzez zebranie informacji od innych uczestnikow tego programu. Jesli faktycznie wynik ankiety zasugeruje ze skarga jest uzasadniona to wprowadzimy zmiany. Ale nie przerazily mnie wielkie slowa oburzenia...nawet jesli pochodza od wplywej osoby...

Poza tym wczoraj tez sie zorientowalam, jak bardzo trudno jest mi milczec. Bylam na spotkaniu, ktore organizowala moja kolezanka. Bylo to trudne spotkanie, bo pracujemy z roznymi grupami nad bardzo rozleglym portalem internetowym, i mamy trudnosc aby ustalic glowne tytuly na pierwszej stronie. W czasie tego spotkaia byly dlugie momenty ciszy. Mimo ze nie mialam dobrego pomyslu, raz po raz cos tam sie odzywalam, aby posuwac dyskusje do przodu. Nie bylo wielkiej glebi w tych wypowiedziach. Nie bylo to moje spotkanie, a wciaz wydawalo mi sie ze jestem za wynik tego spotkania odpowiedzialna. To sie dopiero nazywa poczucie odpowiedzialnosci - za caly swiat :) Zlapawaszy sie wczoraj na tej mojej reakcji, dzis na innym spotkaniu milczalam jak nie mialam nic do powiedzenia, robilam notatki. Poradzilam sobie z momentami ciszy.

Moje ego zdecydowanie wczoraj siedzialo mi na ramieniu, i kiedy domagalo sie uwagi, zostalo bardzo uprzejmie, z calym szacunkiem uciszone. Nastawiona bylam na obserwacje cudow dnia codziennego.

Koniec Urlopu

2011-11-28T06:34:00.001-05:00

Byl to dokladnie taki urlop, jaki chcialam zeby byl, i nawet nie przeraza mnie powrot do pracy. Nigdy nie lubie tych pierwszych dni w pracy po dlugiej nieobecnosci - sterty korespondencji, rachunkow, zalegle emaile. Ale zerknelam wczoraj na pracowy email - nie jest zle, wszyscy zwolnili tempo w okresie Swiat Dziekczynienia.

No to teraz zadanie na drugi dzien adwentu:

Przede mna bardzo zwyczajny dzien. Jak to w pracy bywa, bedzie to dzien intensywny, w ktorym bardzo trudno bedzie sie na chwilke sie zatrzymac i miec swiadomosc tych chwili, ktore w jakis specjalny sposob dotykaja mojego serca. Moze to byc telefon z podziekowaniem, jakis email, czy nawet jakis gest uprzejmosci, ktory mnie poruszy.. Moze to byc jakias trudny moment, ktory mi pozwoli uczciwie spojrzec na moja reakcje, i nauczy mnie czegos nowego. Moze to byc chwilka zachwytu nad chmura widziana z okien mojego biurowca. Celem tego zadania jest spotkanie Boga w zwyklym codziennym, czesto bardzo pospiesznym zyciu, zauwazenie niezwyklego zwyklym, otwarcie sie. Czasem zdaje sie nam ze jestesmy w pedzacym pociagu, ale nawet w tym pociagu mozna przezyc cos wyjatkowego, jesli sa tam inni ludzie.

Nowy Biskup

2011-11-27T13:10:00.001-05:00

Episcopalna Diecezja Waszyngtonska ma nowego biskupa - Rev. Mariann Edgar Budde. Dzis odwiedzala parafie mojego meza, i razem poszlismy na to spotkanie. Wspaniala osobowosc. Zona, matka dwoch chlopcow, dlugoletni ksiadz w parafii, ktora pod przewodnictwem Mariann podwoila ilosc czlonkow, i wyszla z kryzysu jako przepiekna i silna kongregacja. Mariann mowila z olbrzymia miloscia o swojej rodzinie koscielnej. Bylo w niej tyle radosci i wdziecznosci za to ze w bardzo demokratycznym procesie ( taki proces wyboru biskupa w kosciele episkopalnym trwa co najmniej dwa lata, i biora w nim udzial przedstawiciele ze wszystkich parafii) ludzie obdarzyli ja zaufaniem.

Tak bardzo zaluje, ze nie mialam przy sobie czegos do pisania, bo chcialam zlapac wiecej mysli z dzisiejszego kazania. Mam nadzieje ze to kazanie bedzie nagrane, i bede mogla jeszcze raz posluchac. Pare zapamietanych mysli z dziesiejszego kazania---

Statystyki twierdza, ze najlepiej w USA sprzedaja sie ksiazki ktore radza jak zostac bogatym, a zaraz po nich te o duchowosci. Wsrod tych duchowych poradnikow, podobno ksiazki o buddyzmie sa najbardziej popularne. (Ostatnio i ja sie dolozylam do tych statystyk, gdyz skompletowalam calkie niezla "buddyjska bibliteke".) Dlaczego wiec buddyzm, a nie chrzesijanstwo, ktore w USA jest religia dominujaca? Ano ponoc dlatego, ze buddyzm w sposob bardzo przystepny wyjasnia praktyke duchowosci w dniu codziennym, natomiast chrzescijanska literatura omawia teologie, i zasady wiary. W zasadzie kazdy chrzescijaninm z grubsza wie w co wierzy, natomiast czy duzo czasu podczas naszej edukacji religijnej spoedzilismy na tym , jak w zyciu codziennym realizowac ta wiare? Jak sie modlic? Jak sie przebic przez cisze zwatpienia?

Biskup Mariann powiedziala ze faktycznie Boga nielatwo znalezc zasadch religijnych i teologii. Im sztywniejsze, bardziej skomplikowane i sformalizowane teologie, tym bardziej Bog cudow codziennych moze byc niedostepny dla wiernych. Bo Bog spotyka nas w zyciu. Troska o zycie duchowe, czas spedzony w ciszy, medytacji, w naturze, otwiera nas na Boga, ktory zawsze czeka na nas. Nawet jak my w Boga nie wierzymy, to Bog wciaz w nas wierzy.

Dzis pierwszy dzien adwentu. Biskup Mariann zachecala aby w okresie adwentu zaprosic do swojego zycia jak najwiecej ciszy. Polecala aby kazdy dzien zaczac jakims krotkim duchowym rozwazaniem, i wracac do tej mysli jak tak czesto jak tylko damy rade. Jaki ze jutro wracam do pracy, postaram sie zaczac kazdy dzien tutaj na blogu, podajac jaks mysl do rozwazania na kazdy dzien. Bardzo bylabym wdzieczna, jesli ktos dolaczylby do tych adwentowych medytacji, dzielac sie ze mna swoimi przemysleniami.

Listopad mamy w tym roku przepiekny. Korzystajac z prawie-letniego dnia wybralismy sie do najwiekszego parku w Washington DC - Rock Creek Park. Tutaj pare zdjec z tego spaceru:

Rock Creek Park

Konwersacje

2011-11-25T22:08:00.001-05:00

Ostatnio tak mam, ze swiat jakby "rozmawia" ze mna.

Na czym polega ta rozmowa? Trudno o tym pisac, ale np. ostatnio bardzo chcialam dotrzec do St. Luis Cathedral w Nowym Orleanie. St. Luis Cathedral jest najstarszym rzymsko-katolickim kosciolem w USA, i wyglada jak przecietny stary polski kosciol katolicki w Krakowie. Chcialam tam dotrzec, bo pamietam ze podczas mojego ostatniego pobytu w Nowym Orleanie siedzialam w tym kosciele bedac w calkiem czarnej rozpaczy. Nawet juz sie nie modlilam, tylko bezradnie plakalam. Byl to okres, kiedy kolejna osoba z mojej rodziny umierala na raka, ja sama pracowalam w miejscu bez zadnych perspektyw, moj maz byl w trakcie zmian pracy i w tym okresie zupelnie nie moglam wyjechad do Polski. I w tej absolutnie czarnej rozpaczy, siedzialam sobie w tym kosciele z tym moim bolem i zaloba, nie mialam juz nawet sily mocowac sie z tymi emocjami... Po prostu siedzialam. Pamietam ze po wyjsciu stamtad poczulam sie lepiej, wyszlam z jakimis wyostrzonymi zmyslami i nadzieja. Wtedy w tym kosciele zaprosilam dp swojego zycia chwilke ciszy, otworzylam sie... i poczulam chwile ulgi. Teraz wiem ze wlasnie tak wyglada medytacja, lub modlitwa medytacyjna...Wtedy zrobilam to intuicyjnie...

Teraz bedac w Nowym Orleanie, przypomnialam sobie tamte chwile, i postanowilam wrocic do tego kosciola, bowiem to miejsce pamietalam jako szczegolne. Mialam malo czasu, raptem 45 minut, wiec zapytalam sie kogos jak najlatwiej tam dojsc. Musialam przejsc wprzez francuska dzielnice, ktora wczesnym rankiem budzila sie do zycia. Restauracje, male sklepiki i galerie wciaz byly zamkniete dla klientow, ale wlasciciele juz sie krzatali, sprzatali - nowy dzien byl wciaz w takim zawieszeniu, niby sie zaczal, ale jeszcze nie. (Uwielbiam ta pore dnia!) I ja kluczylam po tych uroczych uliczkach az w koncu zupelnie zgubilam sie. Gdybym miala wiecej czasu to zgubienie byloby mile widziane, ale wtedy zaczelam czuc irytacje, pospiech - ten niewygodny stan, kiedy myslami juz jestesmy w przyszlosci i gdzie indziej, a "tu i teraz" zatrzymuje nas i upomina sie o nasza uwage. Jesli jestem czujna, i w miare wypoczeta, wtedy udaje mi sie zlapac ten stan napiecia, zrelaksowac go i pomyslec - OK, zobaczymy dlaczego sie tak zagubilam, co z tego wyniknie. Zamiast napiecia, pospiechu do zycia wkracza ciekawosc, i udaje mi sie powrocic do tego tu i teraz...

W koncu dotarlam do tego kosciola, spedzilam tam troszke czasu, potrwalam w tej wdziecznosci, i zawrocilam. Interesujace jest to ze ten kosciol wygladal zupelnie inaczej niz ja go pamietalam. Wtedy wydawal mi sie taki polski. Pewno dlatego ze tak bardzo wtedy chcialam byc z moimi najblizszymi w Polsce w ich ostatnich momentach zycia.

Wracajac, spotkalam dwie osoby, z ktorymi pracuje w jednym z projektow. Dostalam od nich istotna wiadomosc. Gdybym sie wczesniej nie zgubila, nie dotarlibysmy do tego miejsca w tym samym czasie. Nasze bardziej swiadome zycie pozwala nam zobaczyc te subtelne zaleznosci, odszyfrowac te pozorne zbiegi okolicznosci i uswiadomic sobie ze moze nie zawsze warto na sile przepychac swoj rozwoj wypadkowi, i ze czasem nalezy spokojnie zatrzymac sie w tym "tu i teraz" i otworzyc sie na to, czego to "tu i teraz" ma nas nauczyc, lub do czegos doprowadzic.

Czasem ta moja "rozmowa" jest bardziej subtelna - mysle o czyms, a moj maz mowi cos co jest przedluzeniem tych moich mysli - itd. Pewno zawsze tak bylo, tylko ja teraz bardziej to zauwazam jako rezultat bardziej wyciszonego i swiadomego zycia. Mam lepszy kontakt ze swoja intuicja.

Wczoraj przeczytalam wiekszosc ksiazki pt. Mindful Eating. I znow poczulam ze te informacje przyszly do mnie w idealnym momencie mojego zycia. Aby czytac ta ksiazke ze zrozumieniem, potrzebowalam wczesniej odbyc kilka zajec z kontemplacji, potrzebowalam troszeczke wglebic sie w teologie buddyzmu, potrzebowalam popraktykowac troche yoge.

Autorka ksiazki przekonuje, ze jedzenie czesto jest proba zaspokojenia nie-fizycznego glodu, i proponuje cwiczenia, ktore naucza nas rozroznic glod " oczu", glod "nosa", glod 'smaku', glod 'umyslu', glod "serca" i w koncu prawdziwy glod, ktory wymaga jedzenia. Czesto siegamy po jedzenie pod wplywem reklam, zapachu, kolejnej diety ( to glod umyslu - zeby byc zdrowym, lub zeby schudnac powinnismy jesc dokladnie co trzy godziny, lacac - nielaczac itp, itd) , czy tez w momencie stresu, samotnosci, smutku ( to glod serca). Rozplatanie tych skoplikowanych i powiazanych emocji, pomaga zrozumiec jaka funkcje pelni jedzenie w naszym zyciu, i jak zaspokoic te potrzeby w sposob bardziej swiadomy ( np. ze stresem mozna lepiej sobie poradzic medytacja, spacerem, kapiela, niz jedzeniem.) Jednak aby tak zareagowac na ten stres, trzeba znac swoj organizm, i rozumiec sygnal stresu. Czesto je sie z nudow. Nuda np. nie jest latwa do rozpoznania. Ja np.ostatnio zorientowalam sie, ze bardzo ciezko jest mi sie skoncentrowac na jednym zadaniu dluzej niz 20-30 minut. Zawsze tak mialam. Jesli zapomne o tym, to walcze z tym, szarpie sie - nie przerywaj, musisz skonczyc,- stres, niepokoj no i troche nudy. Czesto w pracy po tych 30 minutacj ide do kuchni, zrobic sobie herbate. Jako ze w naszej kuchni zawsze sa jakies slodycze ( nasza kochana dyrektor piecze dla nas wymyslne ciastka), wiec z tymi wyprawami wiaze sie zawsze jakies jedzenie. Jesli rozpoznam to swoje znuzenie, zaplanuje sobie przerwe, to wtedy moge spokojnie wrocic do swojego zadania bez tego calego dramatu.

Co nauczyly mnie ostatnie dni jedzenia przy stole? Tego ze ja wciaz sie spiesze. Pedze - nawet jesli nie mam gdzie. Caly czas martwie sie ze "marnuje" swoj cenny czas. ("Bezczynne" siedzenie przy stole to w moim umysle zmarnowany czas.Ten spedzony przy TV juz nie bo nie czuje sie tak tego przeplywajacego czasu:) - dziwna logika.) Zorientowalam sie tez, ze siedzenie przy stole w moim domu rodzinnym bylo zawsze pelne napiecia. Przy tym stole odbywal sie proces wychowawczy. "Zlapalam" to w momencie gdy moj syn i maz zaczeli polemizowac na jakis blahy temat. Natychmiast odruchowo zaczelam szybko jesc. Zwolnilam. Odlozylam widelec. Wlaczylam sie w rozmowe. Oczywiscie przy MOIM stole polemika zakonczyla sie smiechem i zartami. Ten stol jest tamtym stolem tylko w moim umysle! Po kilkunastu minutach wciaz na talerzu mialam jedzenie, ale pomalu zaczelam czuc sie calkiem najedzona. Interesujace, ze oczywiscie moja odruchowa rekacja, bylo skonczyc to jedzenie. Majac wlaczona swiadomosc, wstalam i przelozylam resztki do malego pojemnika. Poniewaz nie jestem na zadnej diecie, nastepne cwiczenia beda zwiazane z rozpoznawaniem smakow, i probowania nowych potraw. Zobaczymy czy uda sie mi na tej NIE-DIECIE schudnac. Bede kontynuowac z tym programem Weight Watchers, ktory oprocz tego "punktowego" systemu, ma tez bardziej "europejska" wersje, w ktorej je sie zdrowe jedzenie i tylko tyle aby zaspokoic pierwszy glod. Tej wersji programu nie poleca sie w USA z racji tego ze ameryknskie porcje w restauracjach sa conajmniej 2-3 razy tak wielkie jak w Europie, wiec dla amerykanskich klientow program zaleca wazenie i dokladne odmierzanie jedzenia. Ja jednak wybiore wersje europejska:) Bedac osoba towarzyska dla mnie bardzo atrakacyjne sa co-tygodniowe spotkania, no i co-tygodniowe wazenie, ktore obiektywnie i uczciwe pokaze mi jakie moja nie-dieta przynosi rezultaty.

Ironiczne jednak jest to ze moj bardzo pierwszy blog , dobrych 10 lat temu zatytulowany byl CHUDNE - miala to byc afirmacja, pozytywne myslenie, ktore mialo mnie doprowadzic do szczuplosci. Krag sie zamknal - mimo ze zapowiedzialam sobie ze moj kolejny blog nie bedzie o odchudzaniu, temat wrocil...

W piatek bylam z G. na pieknym spacerze nad rzeka Potomac. Bylo nam dobrze razem. Po powrocie zalozylismy ten blog...Obiecalismy sobie go kontynuowac.

http://contemplativesnapshots.blogspot.com/

Swieto Dziekczynienia

2011-11-24T09:45:00.001-05:00

Jest najwiekszym swietem w USA. Swietem, w ktore ja wroslam calym sercem. Od pierwszego roku na emigracji, ktos zawsze przygarnial nas emigrantow na to swieto. Potem zaczelismy pomalu my organizowac tradycyjne przyjecia, czasem nawet towarzyszyly temu przygody, jak np. pozar w piekarniku w ktorym piekl sie indyk, w za-malej brytfannie.Wyciekajacy tluszcz zapalil sie elektryczna instalacje, i cala kuchenka stanela w ogniu. Indyk zostal przewieziony samochodem do sasiadow, gdzie w wiekszej brytfannie spokojnie doszedl do wymaganej temperatury 165F. Zaproszonych 30 gosci zostalo ugoszczonych, daniami podgrzanymi w kuchence mikrofalowej.
W tym roku mimo ze dwie rodziny chcialy spedzic te swieta z nami, bardzo dyplomatycznie odmowilam. Bo pamietna swojej notki o tym ze chce popracowac nad swoim dobrym samopoczuciem i zdrowiem ( well-being - swietne slowko, ktore nie ma odpowiednoka w jezyku polskim, a mowi tak wiele. Well-Being stan " dobrego bycia", ktore obejmuje tak strone fizyczna , jak i strone psychiczna i duchowa) chce popracowac nad moja relacja do wolnego czasu, do jedzenia i do przyjemnosci w swoim zyciu.

Caly wlasciwie ten moj blog zawrocil jakos w tym kierunku.

Wykorzystujac swoj domowy urlop (ktory coraz bardziej mi sie podoba, i teraz z niechecia odliczam dni do poniedzialku) spedzilam pare godzin w ksiegarni. (Aby w USA dojechac obecnie do ksiegarni, to trzeba porzadnie sie natrudzic - moj super-technologiczny syn, ktory wiekszosc swojej wiedzy przyswaja sobie z ekranow, zdziwil sie bardzo szczerze - O, to sa jeszcze ksiegarnie w USA? Sa synku, ale faktem jest ze nie blisko, i malo tych ksiegarni. Ale wyobraz sobie ze ludzie wciaz spedzaja wolny czas nad sterta ksiazke z papieru w ksiegarni, przegladaja je, czytaja, i potem wydaja $100 zeby zakupic 5-6 ksiazek, dla ktorych brakuje juz miejsca w ich domach. Wiem kochanie, ze ten koncept ksiazki z okladka, i z papierowymi stronami wydaje ci sie obcy. Wyobraz sobie jednak, ze od jakiegos czasu moj NOOK siedzi sobie na polce, a ja wciaz kupuje papierowe ksiazki.) Wizyta w ksiegarni zaobfitowala w dwie ksiazki pt:

Mindful Eating

Savor

Od kilku tygodniu gleboko myslalam nad tym moim osobistym programem WELL -BEING ( dobrego bycia). Jedna z moich refleksji bylo to, ze ja cale zycie uciekalam przed jedzeniem. Zrodla tej dysfunkcjonalnosci soszukuje sie w rodzinnym domu. Dla mojej mamy jedna z najwiekszych wartosci byla szczuplosc. Nasze posilki w domu byly zdrowe i wystarczajace, jednak atmosfera wokol jedzenia byla niezdrowa. Pisze o bez zadnych emocji, przeszlosc siedzi sobie w przeszlosci, i sluzy mi tylko jako lekcja. Moja mama jest bardzo piekna i zgrabna kobieta, ale mam wrazenie ze zawsze miala zanizone poczucie wartosci. Jedzenie bylo -zlem koniecznym, zrodlem kalorii odf ktorych sie tylko tyje, gotowanie -strata czasu, celebrowanie jedzenia - dogadzaniem sobie, podawanie posilkow - robota. "Dogadzanie sobie" to byl jeden z grzechow glownych - zycie powinno uplywac na pracy, nauce i sluzbie innym. (Teraz juz tak dobrze wiem, ze nie mozna uzywac "sluzby bliznim" jako srodka poprawy swojego poczucia wartosci. Dlatego tego tez na rok zawiesilam moja dzialanosc charytatywna, i mimo tego ze spedzam pare godzin w tygodniu w szkole, gleboko sie zastanwiam czy chce rzeczywiscie wrocic do zawodu nauczyciela. Chce podjac taka decyzje z wlasciwych pobudek.)

Poniewaz w pracy czesto zabieramy grupy wspanialych woluntariuszy na eleganckie obiady, jako podziekowanie za prace w naszych programach, ja zawsze panikuje przed taka wizyta w restauracji. No bo jestem na kolejnej diecie. No bo znowu zjem za duzo. Bo beda serwowac amerykanskie porcje. Nie znam sie na jedzeniu. Nie znam sie na winach, nie znam sie na restauracjach. Uciekam przed tym. Mam rownie niezdrowa relacje z jedzeniem jak moja mama.

Ale ostatnio, moj szczupla, i bardzo interesujaca kolezanka z pracy, zaczela mi opowiadac o wizycie w restauracji, ktora polecala dla naszej grupy. Opisala wystroj restauracji. Opowiedziala mi jakimi tradycjami kulinarnymi zainspirowane jest jedzenie w tej restauracji. Opowiedziala o winach, ktore miala okazje tam sprobowac. Szczupla, zadbana i pelna entuzjazmu dla jedzenia. Poszlismy do tej restauracji, i faktycznie byl to niezwykle mily pobyt.

Kolejny moment AHA mialam w jednym ze sklepow amerykanskich , ktory reklamuje sie jako sprzedajacy prawdziwe jedzenie. Sklep drogi bardzo, i tam zawsze kupuje sie z wielka rozwaga, i w malych ilosciach - planujac dokladnie posilki, aby sie nic nie zmarnowalo. W tym sklepie pachnie prawdziwym jedzeniem, nie widac tam otylych ludzi. Zorientowalam sie ze wlasciwie malenkie zakupy tam sprawiaja mi duzo, radosci, i jedzenie przyniesione do domu z tego sklepu wprowadza jaks taka lepsza atmosfere do domu. I to natchnelo mnie pomyslem, ze jesli mam naprawde uzdrowic w sobie relacje z z moja strona fizyczna, to musze do tego podejsc z zupelnie innej strony. Bo probowalam juz wszystkich diet. Wszystkich wlasciwie programow fitness. Wszystkie prowadzily w slepe uliczki.

Moj M. celebruje dobre jedzenie. Nigdy nie mial klopotow z waga, dziecinstwo spedzil w kuchni ze swoja mama. Kuchnia mojej tesciowej zawsze pachnie "rosolkiem", "cebulka", "pulpecikami" - w tym malutkim mieszkaniu warszawskim, kuchnia byla ucieczka przed bolem i niezadowoleniem mojego tescia, ktory w wiele lat po wojnie wciaz zmagal sie z demonamu obozu koncentracyjnego. Moj maz wzrastal w komforcie jedzenia. Przy mnie nauczyl sie jesc szybko i byle jak :(

Po przeczytaniu pierwszych rozdzialow z tych ksiazek, postanowilam, ze korzystajc z urlopu, usiadziemy do eleganckiej kolacji. Nakrylam stol. W szufladzie odkrylam lniane, recznie malowane obrusy, ktore nagle zapachnialy mi polskim maglem. Wyjelam. Potem talerze. Nawet te nasze domowe, sa sliczne. Wino. Nie znam sie na winach ale spedzilam troche czasu na przestudiowaniu etykiety, sprawdzilam na internecie czym charakteryzuje sie to chianti, ktore wyjelam do kolacji. Zadziwiajace jest to ze mimo ze uciekam od jedzenia, gotuje dobrze. Lata spedzone w laboratoriach chemicznych wyrobily mi dobra pamiec do przepisow, wystarczy ze raz przeczytam, i juz moge sama gotowac. Lata diet wprowadzily do naszej kuchni tylko zdrowe jedzenie, nie kupujemy prztworzonych produktow, wiec ogolnie nasza kuchnia jest bardzo zdrowa. Szybciutko sklecilam kolacje, ktora dzieki prezentacji okazala sie krolewska :) I tak nad ta kolacje przesiedzielismy wieczorem okolo poltorej godziny. Wyjelismy atlas geograficzny aby zobaczyc gdzie dokladnie zostalo wyprodukowane to wino. Przejrzelismy program teatralny. Stwierdzilismy ze brakuje nam dobrej muzyki przy tym posilku. Rezultat - czulam sie calkowicie usatysfakcjonowana tym malenkim, aczkolwiek przepieknie podanym posilkiem. Nie byl to zmarnowany czas. Byl to dobrze zainwestowany czas w chwile pelna rodzinnej radosci.

Oczywiscie takie celebrowanie jedzenia nie bedzie realne jak wrocimy do pracy. Ale jednym z moich postanowien jest niejedzenie na stojaco, niejedzenie przy komputerze w pracy, i niejedzenia na kolanach na lotniskach.

Pisze to z nadzieja, ze jestem na dobrej drodze do tego mojego upragnionego wielowymiarowego WELL - BEING.

Tymczasem z okazji Swieta Dziekczynienia, jestem niezwykle wdzieczna za to co co od pewnogo czasu dzieje sie w moim zyciu... Za wszystko cuda dnia codziennego...

A tutaj piekna refleksja mojej kolezanki ktora jest teologiem, poetka i profesorem na pobliskim uniwersytecie:

http://poetproph.blogspot.com/2011/11/gratefulness-on-thanksgiving-day.html

I kopiuje z blogu Cathy:

Gratefuless, says Brother David Steindl-Rast, is the heart of prayer. I am full of gratitude today.

Wdziecznosc jest sercem modlitwy. (Brother David Steindl-Rast)

Jestem pelna wdziecznosci dzisiaj.

Balagan

2011-11-22T10:35:00.003-05:00

O moj Boze!!! O moj Boze!!! Czy ktos z Was kiedys probowal obserwowac swoje mysli, i pilnowac zeby byly tylko dobre i pelne milosci? Obserwowanie mysli, samoanaliza, to nie jest cos co robi sie automatycznie. Przynajmniej ja nie robie tego automatycznie, musze wlaczyc do tego swoj intelekt. Intelekt w jedna strone, mysli w druga. Do tego hormony. Balagan. Ale na urlopie jest czas aby sie temu troche z bliska przyjrzec.

Stare zale, pretensje ( i do siebie i do swoich bliznich), ponaglania, niezadowolenia Ale mozna na tym zapanowac. Zatrzymac. U mnie strasznie duzo jakiegos takiego uzalania sie nad soba. I wyrzutow sumienia. Subtelnych. Zawaaluowanych. Np. pakuje malenkie ubranka dla dziewczynki, ktora ma sie urodzic mojemu przyrodniemu synowi (ktory jest tez moim chrzestnym synem), i zamiast myslec sobie, jak fajnie ze moge im zrobic im ten prezent, jakie sliczne sa te amerykanskie ubranka, jak cieplutkie - to ja mysle - ACH, ACH - ONI TAM SIE BEDA CIESZYC, BEDA MIEC TO DZIECKO NA CODZIEN. TYLKE OSOB RAZEM.....TAMTE BABCIE BEDA CALY CZAS Z TYM MALUTKIM DZIECKIEM...TO DZIECKO NAS ZNAC NIE BEDZIE. ( to mysli dramatyczne z duzej litery :))

Potem o moich bratankach, z ktorymi bym chciala miec codzienny kontakt ....i dawaj samozalosc na calego..... A potem jakies wyrzuty sumienia - no jak ja moge tak myslec:) To dobrze ze beda miec tyle pomocy, kiedy my jestesmy tak daleko. Spirala samozalosci. Balagan.

Ale, niesamowite, co sie dzieje jak sie te mysli zatrzyma, zawroci na pelne milosci, radosci. Kiedy zaczelam wyobrazac sobie ta malenka dziewczynka w tych rozowych spioszkach, cala perspektywa zmienia sie zupelnie. Zupelnie. Nagle poczulam radosc i wdziecznosc. przypomnialam sobe starego, samotnego przyjaciela naszej rodziny, ktory zawsze kupowal mi suknie - (dla naszej damy :) mowil) i perfumy, ktore smierdzialy straszliwie, ale dama 9-letnia paradowala w tych perfumach i wydawalo jej sie ze pachniala najpiekniej na swiecie. I nagle widze radosne chwile w moim dziecinstwie. Wraca pamiec o wspanialych wakacjach na lakach. nocne wyprawy nad rzeke. I jest mi dobrze. I nagle na moich kolanach pojawia sie sterta pieknie zapakowanych prezentow, z ktorych z kilka tygodni bedzie radosc:)

Gdzies przeczytalam ze "Self pity requires a lot of maintenance"

To prawda. Samouzalanie, wymaga duzo energii, ktorej inwestycja nie przynosi NIC. Gorzej - czesto prowadzi do rekacji lancuchowej, ktora ciagnie nas w dol.

To czesc shenpa syndrome

IN EVERY MOMENT OF YOUR LIFE REMEMBER THAT EVERY THOUGHT YOU HAVE IMPACTS YOU.

grabienie lisci i praktyka kontemplacyjna

2011-11-21T08:49:00.001-05:00

Na dzien drugi i trzeci urlopu spuscmy milosiernie zaslone milczenia, bowiem charakteryzowaly sie ona wzmozona intensywnoscia energii, i zwiazanej z nia klotliwosci. Jednak jako rezultat owej wzmozonej energii, w ktora zostali przede mnie wpedzeni wszyscy domownicy ( liczba pozostalych domownikow: 2)- dom zaczyna swiecic czystoscia jakiej od dawien dawna nie pamieta. Przy krawezniku olbrzymia gora lisci czeka na wywiezienie, abazury slnia czystoscia, stary sprochnialy plot zostal rozebrany, rozpoczety projekt zmiany sufitu na najnizszym poziomie domu mocno posuniety do przodu, wszystkie kapy, zaslony, koce poduszki, koldry wyprane. W domu atmosfera lekko napieta, bowiem mezczyzni zostali poruszeni ze stanu weekendowej rownowagi przed komputerami. Stwierdzam jednak ze jaki ojciec, taki syn - jak sie zabiora do pracy ( Dygresja: po przejsciu dosc wysokiej energii aktywacji, najczescie za pomoca katalizatora w mojej osobie - znajomosc kinetyki chemicznej okazuje sie tutaj calkiem przydatna) , to jeden z nozyczkami cos tam wyrownywal w ogrodzie, a drugi czyscil swoj materac odkurzaczem do dywanow - obydwu charakteryzuje olbrzymia dbalosc o szczegoly, i obydwaj cos tam zawsze musza po mnie poprawic. Moja kontemplacyjna praktyka dnia wczorajszego polegala na tym, ze slowem sie nie odzwalam widzac to przycinanie nozyczkami, i zachowlam absolutny ZEN, koncetrujac sie na swojej pracy, ktora miala szeroki zasieg, aczkolwiek slaba dokladnosc. I o dziwo, caly nasz ogrod lsni czytoscia, wszystkie male kupki lisci ktore zostawilam, zostaly usniete, trawy morskie z grubsza przyciete przeze mnie wyrownane. Efekt musze przyznac calkiem niezly.
Wieczorem przeczytalam w magazynie YOGA doskonaly artykul na temat malzenstwa, ktory postaram sie tutaj strescic, bo moze komus tez pomoze, tak jak pomogl mnie na koniec dnia wczorajszego. Artkul porownuje malzenstwo do bardzo intensywnej praktyki kontemplacyjnej ( w sposob niezwykle uroczy i z poczuciem humoru), i konczy sie wnioskiem, ze czesto sila malzenstwa polega na nie-wypowiedzianych slowach. U mnie wiecej wczoraj bylo slow nie-wypowiedzianych, niz wypowiedzianych i dziekim tym slowom NIE - WYPOWIEDZIANYM wszystkie nasze projekty domowe zostaly skonczone z calkiem dobrym efektem i wzglednej harmonii, chociaz zostaly zrobione w zupelnie innej kolejnosci i zupelnie inaczej niz ja bym to zorganizowala. Po raz kolejny, podczas tej "kontemplacji" moglam niemalze dotknac swojej potrzeby kontroli, i spojrzec jej glebiej w oczy...Byla to calkiem niewygodna poza, musze przyznac....

Uboczna refleksja dnia wczorajszego to to ze im wiecej materii sie posiada, tym wiecej czasy spedza na utrzymywanie jej - szczerze mowiac, nie rozumie jak niektorzy ludzie tak bardzo chca miec duzo tej materii. U nas to pozostalosc koniecznosci - zakupienie duzego domu w okolicach z dobrymi szkolami, to bylo najekonomiczniejsze rozwiazanie dla rodziny z trojka dzieci. Jeszcze troche i bedzie mozna zredukowac ilosc tej materii dramatycznie.

No to czas odpoczac po dniu drugim i trzecim urlopu. Jestem przekonana, ze na urlopie bede sie czula doskonale w dniu dziesiatym, kiedy trzeba bedzie isc do pracy, i sztuka "odpoczywania" bede miala opanowana do perfekcji. Ale wtedy bede miala okazje przyjrzec sie lepiej temu, jak to cale zycie jest pelne przestrzeni, pelne miejsca na nasze zmiany - ja tak przynajmniej mam. Jak mi sie wydaje, ze zlapalam jakas prawde za ogon, ze juz wiem NAPEWNO, ze moga sama dawac rady - to zycie zawsze weryfikuje ten stan, i znow wydaje mi sie ze nie wiem nic. Kiedys widzialam to jako wielka slabosc, ze tak wlasciwie nie mam w niczym takiego ugruntowanego zdania - ale to ugruntowane zdanie, to zamkniecie, to pancerz, to zamkniete okno naszych ciasnych przekonan, .....i darem jest to ze raz po raz zycie weryfikuje te nasze uwygodnienia... ze czasem te powtarzajace sie sytuacje w naszym zyciu, potrafia nas nauczyc czegos kompletnie nowego.

W dniu czwartym urlopu mam zamiar:

1.isc do frzyzjera

2. isc na basen

3. isc na joge

4. ugotowac lopatke wieprzowe w sosie barbeque wg tego przepisu

http://allrecipes.com/Recipe/slow-cooker-pulled-pork/detail.aspx

5. nadrobic korespondencje i uporzadkowac swoj inbox

W kosciele do ktorego ostatnio czasem chodze ( a ostatnio jestem troche niekoscielna, bo wiecej czasy spedzam sama ze soba, probujac sie troche lepiej poznac) jest swietna kobieta pastor. Dzis rano wysluchalam sobie raz jeszcze jej kazania, w ktorym mowila o swietosci kobiety gotujacej obiady i sprzatajacej swoj dom. Owa pastor w swoim poprzednim zyciu byla dosc znanym waszyngtonskim prawnikiem...

Ostatnie jest kazanie (November 6) bylo jakby przedluzeniem moich mysli, do ktorych doszlam troche inna droga, ale wniosek jest taki sam - im bardziej koncentrujesz sie na sobie, tym bardziej nieszczesliwe jest twoje zycie. Tutaj link do tych swietnych refleksji. Mam taka nieprzeparta chec zeby do tej Gini napisac emaila i spotkac sie z nia na kawe. Moze sie odwaze. Roznawialysmy kilka razy, i tak bardzo chcialabym sie z ta kobieta zaprzyjaznic.

http://www.ccpk.org/article.php?id=73&hashold=$1$AwvA.Ook$xHy7Zex2g4a6nqvg8Xqwf.

Zadanie na dzien czwarty urlopu:

Watch your thoughts and when they are anything than compassionate change them.

Dr. Wayne Dyer

Obserwuj swoje mysli, i jesli nie sa pelne milosci, to zmien je.

Zobaczymy jak mi z tym pojdzie.

PS Lucynka, jak tutaj zagladasz to Ci bardzo dziekuje :):):)

Urlopu dzien pierwszy

2011-11-19T06:23:00.001-05:00

Dzien pierwszy urlopu spedzilam na absolutnym niespieszeniu sie. W pieknym jesiennym sloncu grabilam liscie. Pilam kawe w sloncu. Czytalam ksiazke. Rozmawialam dlugo z synem. Ugotowalam bardziej skomplikowany obiad. Mimo urlopu, poprosilam Lidie aby posprzatala mi dom. Fakt moglabym zrobic to sama, ale wiem ze ona liczy na tych pare groszy, a ja moge jej tych pare groszy zaplacic. Przysla z malym cztero-letnim synkiem, gesto sie tlumaczac ze nie miala z kim go zostawic. Przypomnialam sobie ten moj stres, kiedy B. byl maly, przedszkole zamkniete, a ja musialam prowadzic laboratorium czy tez inne zajecia ze studentami, i na gwalt szukalam kogos , kto moglby sie nim zaopiekowac na tych pare godzin. Powiedzialam Lidii ze zawsze ze soba moze przyprowadzic malego Kevina. Lidia slabo mowi po angielsku, Kevin tez - ale z wielkim przejeciem probowal mi cos opowiedziec. Jego czarne, skosne troche oczy caly czas sie smialy - zadziwiajaco grzeczny, ale tez odwazny chlopak. Lidia sprzata moj dom prosto z serca. Zawsze zrobi cos ekstra, jest niezwykle uczciwa. Weszla do mojego zycia tak zupelnie przypadkiem - bylam zdesperowana brakiem czasu, postanowilam znalezc kogos do pomocy. Spojarzalam na lokalne ogloszenia, Lidia byla pierwsza i ostatnia osoba z ktora sie skontaktowalam. Prawie z ulicy. Ale tez od pierwszego kontaktu mialam doskonale przeczucia co do niej...Znamy sie juz cztery lata, i czuje gleboka wiez z ta ciezko-pracujaca kobieta z Boliwii. Wczoraj moj dom znow rozbrzmiewal tupotem malych chlopiecych stop...

Coraz czesciej sie przekonuje ze zyjac w otwarciu na swiat, swiat bardzo szeroko otwiera sie na nas. Ludzie, ktorych potrzebujemy staja na naszej drodze, sytuacje zyciowe prowadza do nowych miejsc, do nowych etapow zycia, ktore sa dla nas dobre. Problem jednak taki, ze czesto zupelnie tego nie widac, gdy tkwimy w bolu, leku i niepewnosci.

Klapki

2011-11-18T07:21:00.001-05:00

Ostatnio grabilam liscie, i mialam okazje spedzic troche czasu przed domem. Akurat byl przepiekny, sloneczny i prawie letni dzien, wiec wiele z moich sasiadow wyszlo na spacer. Kiedy moj B. byl maly znalam wiele osob na moim osiedlu. Teraz kiedy wyjezdzamy do pracy okolo godziny osmej, i wracamy okolo szostej, zorientowalam sie ze z wieloma nowymi najblizszymi sasiadami w ogole nie rozmawialam. A z tymi, ktorych znam, rozmawialam bardzo dawno. Marzy mi sie zorganizowanie tzw. "open house", podczas ktorego otwiera sie swoj dom dla gosci np. na pol dnia. Goscie przychodza na jak dlugo chca, i kiedy chca. Przygotowywuje sie wtedy bardzo proste przystwki, dobre wina, napoje...Moze zorganizuje taki otwarty dom w okolicach Nowego Roku...

Ale nie o tym chcialam...Jedna z moich sasiadek ma syna mniej wiecej w wieku B. Ale poniewaz jej metody wychowawcze bylo nieco staranniejsze niz moje ( bez telewizji, bez komputera, tylko zdrowe jedzenie), nie utrzymywalysmy takich bliskich kontaktow. Dlaczego?

Ja teraz sie smieje, ze sila napedowa mojego rodzicielstwa byly wyrzuty sumienia, bowiem nigdy nie mialam wystarczajaco duzo czasu, aby gotowac domowe obiady, czy tez byc voluntariuszem w szkolach u chlopcow i udzielac sie w komitecie rodzicielskim. My akurat chlopakow samodzielnych i niezaleznych mamy - co to umieli sobie i obiad ugotowac, i wyprac, i wyprasowac - ja jednak zamiast sie cieszyc z tego, zawsze odczuwalam jakis zal, ze oni troche sie tak sami chowaja, bo my pracujemy dlugie godziny. Oczywiscie z perspektywy czasu widze, ze bylo zupelnie OK - wieczorami chodzilismy na baseny, w weekendy gralismy w gry planszowe, smialismy sie, razem pracowalismy w ogrodku, robilismy zakupy, wyjezdalismy na wycieczki - funkcjonowalismy jak zgrany zespol na emigracji, pomagajac sobie nawzajem. Nasza praca umozliwila im skonczenie solidnych studiow, ktore tutaj sa platne, i z perspektywy czasu to bylo wazniejsze, niz te domowe obiady, i porzadek w domu.Dla nas byla to odpowiedni model, inne rodziny maja inny rownie odpowiedni, nie ma ani jednej metody wychowawczej, ani drugiej takiej samej rodziny. Nie ma najmniejszej potrzeby aby porownywac sie, konkurowac - to wlasnie rozbuchane EGO wpedza nas albo w kompleksy, albo zacheca do zyciowych wyscigow....

No ale wtedy oczywiscie nie rozumialam tego, i zazdroscilam moim sasiadkom, ktore gotowaly domowe obiady, byly codziennie w szkole swoich dzieci. Ich dzieci sa rownie fantastyczne, samodzielne i zadbane, koncza swietne studia - chce jedynie powiedziec ze nie bylo absolutnie zadnego powodu aby czuc sie gorsza, albo lepsza - po prostu wiele kobiet na moim osiedlu nie pracowalo, ja pracowalam. Koniec fabuly. Ale tak sie czulam, bo nasze myslenie dorabiac sobie dlugie historie, i zyje albo w przeszlosci albo w przyszlosci, zamiast widziec chwile obecna, ktora zazwyczaj jest taka jak powinna byc, i prowadzi nas do miejsca w przyszlosci, takiego wlasnie jaki ma byc, i ktory stanie sie kolejna chwila obecna taka jaka ma byc. Zazwyczaj z chwila obecna mozna sobie poradzic, gorzej jednak z tymi myslami co to probuja uporac sie z przeszloscia, lub przyszloscia, i przenosi nas do miejsc na ktore nijak nie mamy wplywu. Z jakiegos powodu moja przyszlosc zawsze jawi mi sie w katastroficznych wymiarach, i kiedy zlapie sie na tym, to po prostu mowie sobie - OK wracaj stamtad. Bedziesz sobie z tym radzic, jak ten moment nadejdzie. Coraz czesciej potrafi mnie to wyciszyc, i moge spokojnie zajac sie terazniejszoscia....

Sue czesto do mnie zagadywala, ale poniewaz ja widzialam ja jako absolutnie perfekcyjna matke - nigdy tak naprawde sie z nia nie zaprzyjaznilam. I nagle w ten weekend sie z nia spotkalam po wielu, wielu latach nierozmawiania. I podczas TEJ rozmowy, zupelnie nie widzialam ani perfekcyjnosci, ani checi przekonania mnie do swoich metod wychowawczych...bardzo mozliwe, ze i lata temu tego nie bylo...Ze bralo sie to z moich mysli, i bylo to kompletnie nieprawdziwe...Sue odebralam teraz jako osobe niezwykle sympatyczna, z podobnymi problemami do moich, ktora chciala znow sie ze mna spotkac... I teraz z perspektywy czasu mysle sobie, ze kiedys czulam sie tak wyizolowana na tym osiedlu, i zastanawiam sie ile tej izolacji to moje wlasne ego, moje skorupy...Moze to tez byl tez moj jezyk - nie wszystko rozumialam, nie wszystko umialam powiedziec...Zadzwonie do Sue. Pojdziemy razem na spacer. Poznamy sie na nowo...Zadziwiajace, ze kiedy zarzuci sie ta cala sfabrykowana przez nasze mysli fabule...nagle czujemy sie jakby za tymi zamknietymi oknami naszych mysli, znajdowal sie piekny zaskakujucy swiat...ktory czeka na nas.

URLOP!!!

2011-11-17T19:53:00.001-05:00

Urlop!!! Cale 10 dni. I nie mam nic zaplanowanego. Bede chodzic na dlugie spacery, pojde do biblioteki, bede robic zdjecia, pisac blog, pisac wiersze, marzyc , medytowac, gotowac, spotkam sie z przyjaciolmi na kawe i nie bede patrzyc na zegarek!!!

Od 22 lat, odkad wyemigrowalam, nie mialam takiego urlopu w moim zyciu. Zawsze gdzies pedzilam, jechalam , przeladowywalam swoj czas nadmiarem zajec. Panika napawala mnie perspektywa wolnego czasu. Teraz juz nie. Ciesze sie na czas ze soba spedzony.

self care

2011-11-14T18:20:00.001-05:00

“Our lives improve only when we take chances and the first and most difficult risk we can take is to be honest with ourselves.” -Walter Anderson

Doszlam do miejsca w moim zyciu, w ktorym mam naprawde duzo spokoju wewnetrznego. Teraz czas wziac kolejny krok i poprawic swoja relacje ze swoja strona fizyczna. Mam bardzo kiepska relacje ze swoim cialem. Wlasciwie od zawsze walcze z otyloscia, mimo ze patrzac na zdjecia z mlodosci otyla nie bylam, ba bylam wrecz wysportowana. Zrobilam wiele krzywdy mojemu cialu - mimo wszystko wciaz nie choruje, i powinnam byc mu za to bardzo wdzieczna. Od kilku miesiecy nosze sie z pewna mysla. Poniewaz moje zycie wypelnione jest do absolutnych granic -praca z czestymi wyjazdami sluzbowymi, duzy dom, voluntariat - self care, czyli dbalosc o siebie, o swoja strone fizyczna jest na ostatnim miejscu. i przyszedl czas zeby to zmienic. I zeby to zrobic musze wygospodarowac wiecej czasu dla siebie. I bede musiala zrezygnowac z voluntariatu, narazie na rok. Jest to trudna decyzja bo przerwe dzialalnosc w momencie gdy nasz program zaczal sie ladnie rozwijac, i coraz wiecej ludzi zaczelo sie w niego angazowac. Bedzie mi tez trudno, bowiem poznalam przez ten voluntariat wyjatkowych ludzi, i bede za nimi troche tesknic. Od kilku lat jestem tez czescia wyjatkowej kongregancji koscielnej, gdzie wiekszosc ludzi jest z Afryki lub z Karaibow, i sa to ludzie o wielkich i dobrych sercach. Postanowilam jednak ze zmienie to kongregacje, bowiem potrzebuje spedzic wiecej czasu z moim G. i znalezlismy inna kongregacje, w ktorej bedziemy miec okazje obydwoje bardziej skorzystac duchowo. Przemyslalam i przemedytowalam te decyzje, teraz bede musiala przeprowadzic kilka trudnych rozmow. Z pracy nie moge zrezygnowac, i musze wiecej wykroic czasu dla siebie.

unwanted stuff

2011-11-13T09:47:00.001-05:00

Jest takie slowko w angielskim jezyku - "STUFF", ktore w sumie trudno przetlumaczyc jest na jezyk polski. Slownik mowi ze "stuff" to "rzeczy , materiał, coś, materia, surowiec, budulec, głupstwa". Unwanted stuff - niechciany surowiec, niechciany budulec.

Wciaz wracam myslami do poczatku tego roku, kiedy patrzylam w przyszlosc i myslalam co chcialabym osiagnac w 2011 roku. I jedyne co przyszlo mi do glowy to to zeby troche wyjsc z mojego "uwygodnienia". Kiedy to pisalam, myslalam chyba o tym aby wlozyc jeszcze wiekszy wysilek w swoj samorozwoj, moze zapisac sie na jakiejs nowe kursy, moze zaczac sie uczyc nowego jezyka, nowego sportu...Moje uwygodnienie w ostatnim dniu roku 2010 musialo byc w sumie niewygodne, skoro chcialam to zmienic. Ale pamietam, ze piszac to marzyly mi sie zmiany zewnetrzne....Czego jednak tak naprawde bylo mi potrzeba to przyjrzec sie troche z bliska tym niechcianym warstwom blokujacym moja dusza ...I zaakceptowanie tych niechcianych obszarow, pokochanie ich zrozumienie, ze jest to czesc mojego czlowieczenstwa. Wziecie pod lupe tych wszystkie moje niechcianych emocji - zlosci, niecierpliwosci, lekow, wyrzutow sumienia, pragnienia materii, swojego pragnieniea wyjatkowosci ( kazdy troche w sobie tego nosi), kompleksow wymaga odwagi. Wymaga to absolutnej uczciwosci od siebie, ale tez akceptacji i zrozumienia. Podejsc musialam do tego procesu bez intencji jakis wielkich zmian, bez zludzen ze doskonalosc w tym ziemskim zyciu jest mozliwa, ale tez z pragnieniem, aby otoczyc kazdy z tych niechcianych obszarow w sobie miloscia.

Bo czlowieczenstwo to bardzo skomplikowany stan, i jak zrozumie sie swoje wlasne czlowieczenstwo, zrozumie i pokocha swoje niedoskonalosci, ba spedzi sie troche wiecej czasu z tym irytuajcym, czasem nawet smierdzacym, wewnetrznym surowcem naszych przyzwyczajen, przekonan, mysli , to wtedy latwiej zrozumiec, ze ludzie tez operuja z dokladnie takich samych miejsc swojego czlowieczenstwa. I kiedy np. ktos znienacka zaatakuje nas, to znajac swoja wlasna agresje, wiedzac dlaczego sami reagujemy tak a nie inaczej, szansa jest ze nie zaatakujemy w odpowiedzi,i nie zranimy broniac sie przed atakiem. I ze rozpoznajac ten atak, z pozycji milosci i akceptacji do siebie, nie pozwolimy na to aby zostac zranionym. Ze latwiej bedzie nam znalezc ten czas pomiedzy bodzcem a rekacja, ten psychologiczny "gap", przestrzen aby nie zaregowac impulsywnie raniac. I ze znajdzie sie w nas sila, aby spokojnie usunac sie z sytuacji ktora nas rani.

W moim zyciu moja natrudniejsze relacje mam z moja mama. Od malego dziecka, w jakis sposob czulam sie za nia odpowiedzialna, z calego serca pragnelam aby byla szczesliwa, i w zwiazku z tym bardzo pragnelam aby sie zmienila, aby na swiat patrzyla tak jak ja. Nie mam zadnej watpliwosci ze moja mama kocha mnie rownie histerycznie i ta milosc mojej mamy do mnie bardzo mi uwierala, bowiem nie czulam aby byla to milosc bezwarunkowa. Moja milosc byla rownie kontrolujaca i warunkowa i rownie raniaca. Psychologia nazywa to wspoluzaleznieniem.

I kiedy tak zaczelam glebiej przygladac sie moim emocjom, kiedy zaczelam miec lepsza relacje ze swoja samotnoscia, ze swoim bolem, ze swoimi zalami i wyrzutami sumienia, ze swoja zloscia i agresja, pycha, arogancja, nagle zrozumialam ze milosc mojej mamy do mnie zaczyna sie dokladnie w tym samym miejscu. I ze moja mama kocha mnie tak jak umie. Najlepiej jak umie. Rozumiejac i czujac swoje emocje lepiej, potrafilam odlupac kawalek kolejnej skorupy na swoim wlasnym sercu, przez moment wpasowac sie w niewygodne buty mojej mamy i zobaczyc zrodlo jej zranienia, jej bol, jej agresje. I w tym momencie jakis wielki ciezar spadl ze mnie... Od dlugiego czasu , kiedy rozmawiam z mama , kiedy czuje sie troche zaatakowana, potrafie powiedziec - mamo, to troche boli, ale wiedz ze bardzo cie kocham. Potrafie wysluchac jej problemow, komentujac tylko - tak mi przykro, czy moge ci jakos pomoc? I jest mi przykro. I mam prawdziwa intencje pomocy. I czasem moge pomoc, a czasem nie.

Poniewaz mam wiecej zrozumienia , akceptacji, uprzejmosci do siebie, wiec z tej wygodniejszej pozycji milosci do siebie, potrafie lepiej zobaczyc skorupe drugiego czlowieka i rozmawiac z nim z tego pelniejszego, bogatszego w milosc miejsca. Poniewaz sama siebie bardziej kocham, akceptuje rozumie, to nie pozwalam sie ranic, ale tez widzac i akceptujac swoj bol, nie atakuje, nie ranie. Dynamika naszej relacji zmienila diametralnie. Poniewaz ja sama jestem w bezpiecznym miejscu ze swoimi emocjami, potrafie pomoc mamie przeniesc sie troszke na ten obszar bezpieczentwa - spokojnie, ze zrozumieniem, z miloscia. Konsekwencje tej kochajacej biernosci w tej sytuacji sa dramatyczne. Spokoj, wiecej radosci, mniej histerii i leku w tej naszej komunikacji...depresja, smutek mojej mamy nie wywoluje u mnie juz reakcji ze musze cos zmienic w jej zyciu....

To samo w pracy. Moja glebsza analiza moich motywow jako szefowej, doprowadzila mnie do nieciekawego miejsca. W tym nieciekawym miejscu musialam przyjrzec sie nieco glebiej moim kompleksom emigranta. Ten czas spedzony z moimi kompleksami, refleksja moich czesto automatycznych reakcji, doprowadzila mnie do kolejnego nieciekawego miejsca - musialam spedzic troche czasu z moja arogancja i autorytatywnoscia, checia podbudowania sie czasem kosztem drugiego czlowieka. To ciagle radzenie, nieumiejetnosc uwaznego sluchania...Wiem lepiej...Te intencje w nas nie sa czasem takie oczywiste...

W moim prywatnym dzienniku pogrzebalam nieco glebiej, i rozumiejac, akceptujac swoje motywy, uczucia, pomalutku zaczelam sluchac wiecej, dawac moim pracownikom o wiele wiecej wolnosci i przyzwolenia na bledy. Do naszych co-tygodniowych spotkan wprowadzilismy element edukacji. Zaczelam dziekowac za to co sie od nich nauczylam, myslec glebiej nad pomyslami, ktore do mnie przynosza i bardzo szczerze o nich rozmawiac, zadawac pytania, proszac czasem o czas o douczenie sie, w ten sposob przyznajac sie ze nie wiem, nie rozumiem. Czesciej im mowie - "Go for it! Just let me know if I can help." Uczciwe zaufanie, uczciwa chec pomocy z glebi serca, z glebi mojego czlowieczenstwa...

I nagle tak wiele rzeczy zaczelo powstawac zupelnie poza moja kontrola - nowa kolumna internetowa, Facebook, nowe prezentacje...Nowe wydanie podrecznika bedzie bardzo dobre. Trzeba bedzie przeprowadzic szczera i uczciwa rozmowe z wydawca na temat kampanii marketingowej. Brakuje w niej glebi, brakuje intencji pomocy nauczycielom - sa ladnie wydane ulotki, ale ja z glebi mojego czlowieczenstwa wiem ze ta powierzchowa kampania marketingowa nie zapracuje. Wiem tez ze wyprodukowalismy dobry, solidny podrecznik, ktory pomoze nauczycielom wykladac trudny przedmiot, i uczniom lepiej go zrozumiec. Majac dobry produkt, musimy miec dobra, integralna kampanie marketingowa. Sluchac uwaznie nauczycieli, ktorzy uzywaja tego podrecznika, wlaczyc ich w szkolenia -to bedzie najlepsza kampania. Bo bedzie w tym prawdziwa, solidna intencja - uczciwa i prawa...

Potencjal ludzki nie ma granic...kiedy czlowiek operuje z miejsca tej wewnetrznej prawdy, uczciwosci - zadziwiajaca ilosc drzwi otwiera sie przed nami.

Ostatnio, w kryzysie znalazly sie dodatkowe pieniadze i na bonus, i na awans dla jednego z moich pracownikow...Przyszlam, poprosilam i dyrektorka stwierdzila ze jakbym czytala jej mysli, bo wpadly jej jakies dodatkowe pieniadze ...Nawet sie juz nie zdziwilam...

Wiem teraz ze moja rola jako szefa jest dostarczyc jak najobfitszej gleby do rozwiju moich pracownikow, i ze ich rozwoj bedzie tez mojej rozwojem. Blokowanie ich potencjalu po to aby miec swoja kontrole i reke w kazdym, nawet malym projekcie, przyniesie nam wszystkim spadek. Widze siebie wyraznie jako czastke swojej grupy. Przedtem moze i chcialam tego, pisalam tutaj o tym, i wydawalo mi ze tak zarzadzam, ale nie rozumiejac siebie, nie umialam efektywnie tego modelu wprowadzic.

Wymagalo to duzej odwagi ode mnie, aby stanac twarz w twarz z tym calym mniej chlubnym surowcem w moim sercu ...Odejscia od uwygodnienia od starych wyprobowanych reakacji, starych przyzwyczajen...Odwagi zatrzymania sie, zamiast wygodniejszej ucieczki.

Madre slowa buddyjskiej myslicielki Pomy Chodron - It all starts with loving-kindness for oneself, which in turn becomes loving-kindness for others

Wszystko zaczyna sie od kochajacej zyczliwosci do siebie, ktora przelozy sie na zyczliwosc do innych.

Mam pecha ostatnio z lotami - lot do Nowego Orleanu znow odbywal sie podczas bardzo wietrznej pogody, szarpalo tym malym naszym samolotem bardzo. Siedzialam kolo mojego pracownika i razem sie troche balismy - polaczeni w leku naszego czlowieczenstwa. Rozmawialismy. Podczas tej naszej rozmowy, wyczulam jak wciaz duzo stresu narzuconego podczas moich pierwszych dwoch lat szefowania przekazalam, bedac sama tak potwornie zestresowana. Zasugerowalam, ze nie ma potrzeby abysmy operowali z tej pozycji stresu, ze osiagnelismy WSPOLNIE tak wiele, i ze nadszedl czas abysmy troszke zwolnili... Zapytal mnie wiec, nad czym powinnien wiec pracowac... Jakis czas temu mialabym szybka i pewna odpowiedz szefowej dla niego. W tym samolocie powiedzialam - to Ty jestes ekspertem od tego programu, i prosze spedz troche czasu myslac nad tym. Jak chcesz to przyjdz, razem przeanalizujemy Twoje pomysly, ale ja oczekuje Twojego przewodnictwa tutaj , ale tez wiedz ze bede cie wspierac w tym co zadecydujesz. Bo jestes bardzo dobry w tym co robisz. Czesto lepszy ode mnie! I mowilam to uczciwie, z glebi serca bo wiem jest to bardzo zdolny, solidny, ciezko pracujacy czlowiek, ktorego blokuje brak pewnosci siebie. I wiem ze ta pewnosc siebie, wieksza samodzielnosc pomoze sie mu wzniesc na kolejny stopien rozwoju, siegnac do glebszych warstw jego potencjalu, lepszych pomyslow. Program stanie sie lepszy... moze nie od razu, moze za jakis czas...i tak wazne jest aby znalezc na to czas...Nie pedzic do szybkiego sukcesu, wzniesc sie ponad natychmiastowy rezultat...

A wiem to , bo spedzilam troche czasu z moim brakiem pewnosci...i zobaczylam jak on ogranicza moja samodzielnosc i samodzielnosc mojego zespolu, blokuje ich potencjal...To spedzenie czasu w tych naszych mrocznych obszarach duszy to nie jest negatywny czas. To nie czas, w ktorym szybko zmiatamy nasze niechciany surowiec pod dywan, lub nakladamy plaster afirmacji.

Ja zawsze mialam problem z tzw. afirmacjami. "Swiat jest piekny". "Ludzie sa dobrzy". "To bedzie cudowny dzien". Pozytywne nastawianie pomaga - owszem.
Ale czasem swiat nie jest piekny. Ludzie umieraja. Sa samotni. Sa biedni. Sa agresywni. Zabijaja sie. Kradna (Dzis okradli nasz samochod, wybijajc szybe i zabierajac z niego moje dwie torby). Ja sama czasem jestem bardzo rozczarowana swoja wlasna reakcja czy postawa.

I to jest wlasnie czlowieczenstwo. Niedoskonale. I nasza umiejetnosc otwarcia naszego serca na swiat, ktory czasem bardzo boli, zaczyna sie w miejscu otwarcia sie na swoj wlasny bol, niedoskonalosc...

Nowy Orlean - uroczy. Bylismy we wspaniej restauracji, w ktorej szef praktykuje tzw gastronomie molekularna. Jedzenie ktore jest polaczeniem nauki i sztuki kulinarnej. Male, niezwykle artystyczne porcje, zadziwajaca struktura i prezentacja. To lubie. Byl to bardziej kulinarny Nowy York a nie Nowy Orlean. Nowy Orlean podniosl sie prawie calkowiecie po Katrinie-huraganie, muzyka na ulicach , wiekszosc sklepow we francuskiej dzielnicy znowu otwarta. Troche zaluje ze nie zostalam tam o dzien duzej.

Mialy byc refleksje z tygodnia a napisalam o jodze

2011-11-05T21:15:00.000-04:00

Mindful living - trudno to przetlumaczyc na jezyk polski, ale sprobuje. Zycie uwazne, zycie wolniejsze. Zycie w ktorym jestesmy ciekawi i otwarci na kazda terazniejsza chwile. Dla mnie bardzo trudne. Trudne bo wymaga czesto odrzucenia kontroli nad sytuacji i zaufania ze bez tej naszej kontroli, naszej ingerencji wszystko bedzie dobrze. Wymaga to poddania sie i kapitulacji. Nielatwe. Takie zycie wymaga tez otwarcia sie na te nasze uczucia i stany , ktore sa dla nas niewygodne. Uczucia takie jak samotnosc, odrzucenie, starzenie sie, poczucie niedoskonalosci, slabosc...Naturalna nasza rekacja na te stany jest ucieczka... Dla mnie czesto w prace, telewizje, internet, ponad-sily cwiczenia fizyczne lub jedzenie. Poniewaz w dziecinstwie widzialam ucieczke moich bliskich w alkohol, i widzialam ze alkohol tylko poteguje bol, raniac przy tym najblizszych, to znalazlam sobie inne ucieczki na ten sam bol zycia.

Od jakiegos czasu chodze na zajecia jogi. Zaczelam zupelnie wbrew sobie. Wczesniej wszystkim mowilam ze mnie joga doprowadzilaby do szewskiej pasji - nie dla mnie takie trwanie w jednym miejscu. Ja jestem czlowiekiem czynu, im wiecej tym lepiej. (Autoironia!) Tylko wtedy czulam sie w pelni ustaysfakcjonowana, kiedy moj kalendarz pekal od "waznych" spotkan. Niezaplanowany weekend napawal mnie panika, oczywiscie potrafilam sobie go wypelnic do granic mozliwosc. Tylko wtedy kiedy padalam umeczona, ledwo zywa - czulam sie w pelni spelniona, wazna. Tylko ze to spelnienie zaczelo trwac krocej i krocej...Wiadomo, kazdy organizm ma swoje granice fizyczne... Pewnego dnia spotkalam kobiete, ktora uczyla jogi. Byla taka wyciszona, spokojna - wokol niej trwala taka dobra energia. Ja jak zwykle bylam rozbiegana, rozkojarzona i bardzo zajeta. Zaprosila mnie na swoje lekcje. Poszlam. Byla to prawdziwa meka. Zupelnie nie umialam sobie poradzic z tym bezruchem, trwaniem...Nie raz mialam ochote uciec z tych zajec, powstrzymywal mnie przed tym lek przed rozproszeniem innych uczestnikow...Po jakims czasie czulam sie lepiej fizycznie po tych zajeciach - zrelaksowana i rozciagnieta.

Potem moja sasiadka Wietnamka zaprosila mnie na kolejne zajecia jogi - tym razem do bardziej profesjonalnego studia. Kobieta ktora prowadzila te zajecia, zachecala do znalezienia w sobie przestrzeni, prosila aby poczuc energie w rozciaganych czesciach ciala, przetrwac kolejna chwilke w niewygodnej, troche bolesnej pozie. Nie mialam pojecia na czym polegac miala ta energia, ta przestrzen w nas...

Na tych zajeciach wszyscy bylismy "joginami" mimo naszyc niedoskonalosci. Ludzie otyli, i szczupli, starsi, nieporadni, i bardzo wysportowani. Czasem sala byla zapelniona tak ze nasze maty niemalze sie stykaly. Pamietam swoj poczatkowy dyskomfort, kiedy moja glowa w niektorych pozach dotykala stop jogina przede mna, i jak bardzo przeszkadzala mi swiadomosc ze moje stopy niemalze dotykaly osoby tuz za mna. Ten moj dyskomfort jednak z czasem przeksztalcal sie w akceptacje, w takie poczucie wspolnoty. Spekane, stare stopy mezczyzny przede mna nie napelnialy mnie juz niesmakiem czy tez lekiem ze moja skora kiedys stanie sie tak sama, pomarszczona, naruszona czasem...Momentami czulam nawet jakas taka troskliwosc i w stosunku do tego starszego czlowieka i do siebie...ktora wkrotce bede w czasie tam gdzie jest teraz ten mezczyzna...

Pamietam pewna poze - bylo to chyba drzewo. Malutka sala byla pelna ludzi - ta poza drzewa wymaga rownowagi, wiec praktykowalismy to w kolku wspierajac sie na siebie. Nauczycielka poprosila aby splesc swoje rece w rekach sasiada, brac i dac swoja sile jednoczesnie - wesprzec sie i dac wsparcie. Pamietam byl to przerazliwie gleboki moment dla mnie - bardzo odczulam ten koncept ludzkich naczyn polaczonych...Jestesmy jednym cialem.... pamietam ze chcialo mi sie plakac wtedy...Od dziecka powtarzalam to w kosciele i wtedy odczulam to fizycznie, zrozumialam...Pamietam wyraznie spocone rece mojej sasiadki ktora kurczowo trzymala sie moich rak, czulam niezdarnosc swojej wlasnej pozy i lek ze nie utrzymam tej kobiety. Pamietam sile plynaca od mlodego, wysportowanego mezczyzny trzymajacego mnie za druga reke. Czulam ze moge smialo brac od tego chlopaka, bez zadnego skrepowania dla mojej niezdarnosci, i wesprzec sie na nim, bo wtedy podtrzymam bardziej ta kobiete obok mnie... I wtedy troche lepiej zrozumialam joge...

Joga tez bardzo przydala mi sie w zeszlym tygodniu, kiedy nasz samolot wpadl w turbulencje, i joga wlasnie ocalila mnie od paniki. Trwalam w bardzo niewygodnym stanie. Czulam jak bije mi serce, jak gesty lek dlawi moj oddech. Ale przypomnialo mi ze moge otworzyc swoje pluca nieco szerzej, znalezc troche wiecej miejsca w sobie i poradzic sobie z kolejnym wydechem. Zrozumialam wtedy ten koncept "przestrzeni" w sobie bo czulam wyraznie zaciskajace sie miesnie moich ramion, karku, dloni....Wiedzialam ze nie mam zadnej kontroli nad sytuacja, i trwalam w bardzo dla mnie niewygodnej pozie. Po chwili jednak zorientowalam sie ze z taka zewnetrzna ciekawoscia przygladam sie swojemu lekowi, i bylam zdziwiona ze potrafie sobie z tym lekiem poradzic. Przytwierdzona pasami do siedzenia zadna forma ucieczki nie byla mozliwa. Nie bylo lodowki z jedzeniem, telewizji ani tez waznego spotkania, ktore potrafi dac ulude ze sie trzyma ster losow swiata we wlasnych rekach...( Tak chyba czasem czuja politycy, ktorzy maja tendencje do irytujacej arogancji.) I jak trwalam w tym leku, tak sie mu przypatrywalam to stalo sie cos dziwnego...Taki oswojony, rozpoznany lek, odpuscil nieco. Nie myslalam tylko o sobie, myslalam ze tak wlasnie boja sie ludzie ktorzy cierpia na nieuleczalna choroba, zolnierze walczacych na frontach, i cala masa ludzi ktorzy codziennie staja twarz w twarz ze swoja smiertelnoscia.

I wtedy tez przypomnialam sobie ze kiedy w dziecinstwie cierpialam na czeste zapalenie ucha, to ten przejmujacy bol zawsze przychodzil w nocy, i wtedy najbardziej pomagal na niego spokoj...Kiedy zaczynalam plakac, chodzic po pokoju, pocierac, dlubac w tym uchu - to bolalo jeszcze bardziej...Jak spokojnie oczuwalam ta narastajaca fale bolu, to wiedzialam ze po jakims czasie on opadnie. Potem u swojego starszego dziadka znalazlam pastylki na sen...I one staly sie ucieczka od bolacych uszu...Podkradalam te male, biale pastylki. Pomagaly zasnac gdy bolalo ucho i gdy w domu nie bylo ciszy...Potem znalazlam inne ucieczki na inne bole. Zapomnialam o tym ze umialam przeczekac swoj bol. Zapominialam ze ten bol odczuwa sie jak fale a oceanie - ( och jak lubie plywac na tych falach!) narasta, narasta aby potem opasc.

Joga - to polaczenie miedzy naszym cialem i umyslem. Dla ludzi wierzacych w Boga to polaczeniem miedzy cialem, umyslem i duchem. Bo jak sie tak glebiej zastanowic to religie zachodnie mialy zawsze trudnosc w wlaczeniem ciala w wiare w Boga...

Ta notka miala byc zupelnie o czyms innym - o mojej korespondencji z Maja z Holandii, o wizycie u mojej przyjaciolki Amri, ktora wciaz zmaga sie z zaloba po smierci swojego meza, i z nowa miloscia wkraczajaca do jej zycia. I o tym jak w czasie naszej rozmowy stwierdzilam cos co mnie sama zaskoczylo. Powiedzialam Amri ze mimo mojego scislego wyksztalcenia, w sercu swoim zawsze czulam sie poetka. Bo Amri wyznala mi pewien sekret, o ktorym z nikim, na calym swiecie nie moglaby porozmawiac :)( tylko Ty o tym wiesz!!! - powiedziala mi a ja poczulam sie jakbym miala lat 15 bo wtedy sie mialo takie sekrety, ktore tylko najlepsza przyjaciolka rozumie. I Amri opowiedziala mi o teczy, ktora zwykla tecza nie byla bo dla Amri byla znakiem. I ona wiedziala ze ja to zrozumie. No i zrozumialam. Bo poeci rozumieja takie sekrety...:))

Moze wkrotce wroce do pisania wierszy...Moze napisze wiersz o tym co zobaczylam dzis w oczach Juliana, ktorego pasja jest pomoc ludziom bezdomnym. I o tym jak spedzilam pol niedzieli pod kocem w towarzystwie wielkiego zoltego kota czytajac kolejna ksiazke Peny Chodrom... Bo kiedy ja sie otworzylam na swiat, to swiat odpowiada mi tym samym..I przypominia ze tak naprawde w sercu ja jestem poetka...I ze teraz mam do swojej dyspozycji slowa z dwoch jezykow...

Wrocilam

2011-10-30T09:07:00.001-04:00

Jest mi smutno po spotkaniu z Markiem i Lesslie. Nie spodziewalam sie ze tak bolesnie przezyli rozpad naszych kontaktow, ze odebrali to tak osobiscie. Zupelnie nie wiedzialam ze bylismy waznymi ludzmi w ich zyciu. Oni byli w centrum wielu przyjazni, zapraszani przez wielu ludzi. Ludzmi z pozycja spoleczna. Mysmy byli swiezymi emigrantami. (Prosze dojrzec ironie i kompleksy w tym stwierdzeniu. Tak wlasnie dziala ego - kompleksy nizszosci to jeszcze bardziej destrukcyjna forma ego - koncentracja na swoich niedostatkach i brakach.)

Faktem jest ze kilkanascie lat temu i oni i my mielismy tyle na glowie - male dzieci, choroby w rodzinie, nowe prace. Moj jezyk angielski wciaz nie byl az tak dobry aby umiec wszystko w nim wyrazic, wciaz brakowalo mi slow, wciaz czulam sie na obrzezach tych moich amerykanskich przyjazni. Wciaz gdzies tam w podswiadomosci nie czulam sie godna tych przyjazni. Dobrze ze sie z nimi skontaktowalam, dobrze zesmy sie spotkali. Jestesmy diametralnie rozni, ale kto powiedzial ze przyjaznie musza miec miejsce miedzy takimi samymi ludzmi? Przyjazn to trwanie przy drigium czlowieku, utrzymywanie kontaktu, szczerosc.W przyjazni nie boimy sie swoich niedoskonalosci, w przyjazni dajemy i bierzemy. Ja nie umialam brac. Nie umialam powiedziec ze potrzebuje pomocy, ze potrzebuje bardzo kontaktu. Nie bylo tego kontaktu, to ulozylam sobie cala dluga historie, ze skoro oni sie nami nie intersuja to nie jestesmy dla nich wazni. Oni byli w samym centrum bardzo glebokiego kryzysu.

No coz odnowilsmy kontakt. Porozmawialismy. Z powodu geograficznej odleglosci, pewno nie wywiaze sie z tego gleboka przyjazn, ale to spotkanie bylo dla mnie dobrym nauczycielem. Po raz kolejny przekonuje sie jak bardzo ciasny jest nasz pokoj myslenia, jak diametralnie inna perspektywe moga miec ludzie na ta sama sytuacje...I ze nakladamy te pancerze naszej perspektywy w obronie tych najczulszych miejsc w sobie. Boimi sie zeby nie zostac zranionym, wiec albo odchodzimy, albo tez atakujemy...Ja wczoraj umialam wysluchac...Mimo ze bolalo. Mimo ze mialam zupelnie inna racje o tej sytuacji kilkanascie lat temu. Moja bardzo ego- istyczna racje. Potem z glebi serca powiedzialam o tym...zdjecie pancerza ochronnego boli. Ale tez, czlowiek zaczyna czuc zycie...Lapie lacznosc z drugim czlowiekiem, czuje niewygode tych butow blizniego. Szczegolnie jesli te buty bliznniego zostaly znieksztalcone przez nasze ego-istyczne podejscie do sytuacji.

Dolecialam do domu ostatnim samolotem przed zamknieciem lotniska. Dzisiaj gotuje. To dobry dzien na gorace chili, pizze i pachnacy sernik. Komfort domu, komfort bliskich mi ludzi. Obiecuje dbac bardziej o swoje przyjaznie, nie urywac kontaktow bez slowa, nie interpretowac sytuacji o ktorych nie bardzo wiem...

Trzy prezentacje. Poszlo OK. Sukcesem jest to ze nie umieralam z nerwow przed tym publicznym wystapieniem. bardzo mi pomaga uczestnictow w tych zajeciacj z Toast Masters.

Blues ---nie w Chicago , ale w Hartford

2011-10-28T06:52:00.002-04:00

Hartford dalej mnie zaskakuje.Koniec pazdziernika, i wczoraj byla tutaj zamiec sniegowa. Zimno strasznie. Zapowiadaja HISTORYCZNA SNIEZYCE na jutro po poludniu. Ciekawa jestem czy dostane sie na czas do domu, bo moga zamknac lotnisko. Jak wyjezdzalam z Waszyngtonu to byla piekna sloneczna pogoda, wiec pewno te straszliwe turbulencje wziely sie ze spotkania sie dwoch frontow pogodowych. Wczoraj wieczor bylam na jednym z lepszych koncertow bluesowych . W Blackeyed Sally's. Nie w Nowym Orleanie. Nie w Chicago. W Hatford Connecticut. Kto by pomyslal? Ale zespol (Lil' Ed & the Blues Imperials) ma swoje korzenie w Chicago. Fajna atmosfera, ale nie polecam jesli ktos jest na diecie. Ja nie przepadam za jedzeniem z poludnia USA czasem tez zwanym "comfort food". Ten "comfort" pochodzi chyba z monstrualnie wielkich porcji , i bardzo duzej ilosci tluszczu, a ja juz dawno doszlam ze problem amerykanskiej otylosci miedzy innymi bierze sie ze zbyt komfortowego stylu jedzenia. A wiec jedzenie bardzo komfortowe! Ale za to koncert - SUPER. . Towarzystwo moich dwoch kolezanek - swietne. Hartford rules. Dzis moze spotkam sie z Markiem i jego zona. Jeszcze miedzy tymi atrakcjami musze odbyc dwie prezentacje dzisiaj :)

Hartford

2011-10-26T22:11:00.000-04:00

Jestem teraz w Hartford, Connecticut i spokala mnie przedziwna rzecz. Zawsze na tych konferencjach jestem mocno podenerwowana, i troche latam z wywieszonym jezykiem. Jak sie glebiej przyjrzalam moim motywacjom skad u mnie takie reakcje, to nie bylam zachwycona czego sie tam doszukalam, ale na to spuscmy wiec zaslone milczenia.

Postanowilam zmienic nieco moje zachowania na wyjazdach sluzbowych i zadbac o siebie. Przede wszystkim wyjechalam na ta konferencje o dzien wczesniej. Pare godzin w hotelu pozwolilo mi spokojnie popracowac, przeciwiczyc swoja prezentacje, i jeszcze mialam czas na spacer. Hartford nie jest specjalnie piekny, ale przystanelam sobie aby posluchac ulicznego grajka (fajnie spiewal "Let it go, let it go...akurat mi sie to dobrze skomponowalo z tymi dzisiekszymi przemysleniami), potem pochodzilam bez celu po ulicach, podziwijac piekne jesienne kolory kolory Nowej Anglii. Nagle stanelam przed staro-wygladajacym kosciolem. Kosciol anglikanski, i w dodatku stary, starutki, taki z poczatkow Ameryki, podobny do kosciolow w Bostonie. Ja bedac z Krakowa oczywiscie zadnego starego kosciola nie omine! Zerknelam na zegarek - dokladnie 6 godzina. Patrze na tabliczke informacyjna - Evensong. Weszlam. Okazalo sie ze to byl doskonaly pomysl, bo kosciol ( a raczej katedra jak sie pozniej dowiedzialam) ma wspaniale organy, i ta wieczorna spiewana uroczystosc byla bardzo przejmujaca.

Posiedzialam sobie troszke w tym starym kosciele, nawdychalam tego historycznego powietrza, i zlapalam kilka broszurek aby poczytac sobie o historii tej kongregacji.

Wrocilam do hotelu, i w restauracji przy obiedzie wyjelam te broszurki. Nagle, o malo sie nie udlawilam...Z jednej z nich patrzy na mnie...nasz dobry przyjaciel, z ktorym juz dawno stracilismy kontakt. Lata temu, Mark byl swiezo- upieczonym pastorem w naszym lokalnym kosciele episkopalnym. On wlasnie chrzcil moich synow przyrodnich, odprawial nabozenstwo w intencji mojego zmarlego Taty, oraz przygotowywal starszych chlopcow do bierzmowania. Mark ma dzieci w podobnym wieku co Ben, wiec bylismy zaprzyjaznieni z cala jego rodzina. Spedzal nawet raz z nami polska Wigile. Potem nasz kontakt sie urwal - mysmy odeszli na jakis czas z tej parafii, Mark tez po jakims czasie odszedl. Jeszcze od czasu do czasu korespondowalismy....Potem i ten korespondencyjny kontakt tez sie urwal. Okazuje sie ze Mark zostal dziekanem katedry w Hartford...

Natychmiast napisalam do niego email, juz odpisal, byc moze uda sie nam spotkac. Dziwy na dziwami...Przeznaczenie....

PS Nigdy w zyciu nie przezylam tak turbulentnego lotu jak dzis , a podrozuje duzo. Moj lek byl tak gesty ze mozna go bylo go kroic. Taka sytuacja to dobry nauczyciel - w tym momencie myslalam tylko o swoich najblizszych. Tylko ludzie byli wazni. Musze spedzac wiecej czasu z G. Czesciej rozmawiac z mama. Odpisac na zalegle listy. Dbac o swoje zdrowie. Podobno medytacja swojej smierci, aczkolwiek trudna jest bardzo przywraca czlowiekowi wlasciwa perspektywe. Perspektywa zostala przywrocona.

PS2 W hotelowej restauracji potrzebowlam czegos malutkiego, ale slodkiego po obiedzie. Zobaczylam malenkie sloiczki z dzemem na stole - pewno do sniadania, wiec dyskretnie wzielam taki maly sloiczek i zaczelam wyjadac dzem. (Aby sie dostac do tego dzemu musialam uzyc raczki od lyzeczki, bo ta lyzeczkowata strona nie zmiescila sie do tego sloiczka.) Staralam sie to robic ukradkiem, ale widac nie za bardzo mi sie to udalo bo przesympatyczna kelnerka nagle pojawila sie przede mna z czterema sloiczkami dzemu "na droge - bo niegdy nie wiadomo kiedy bedziesz potrzebowac czegos slodkiego". Zaczelam sie smiac i powiedzialam jej ze czuje sie bardzo zawstydzona, bo staralam sie ten dzem wyjadac dyskretnie, i mialam nadzieje ze nikt tego nie widzi. A ona na to "alez wszyscy to robia, a najlepiej smakuje frytka z takim dzemem" Frytka? "Alez tak" I juz jej nie bylo.Za moment przede mna pojawil sie talerzyk z kilkoma frytkami - pani naciskala zebym sprobowala frytke z dzemem.O dziwo - frytka z dzemem smakuje dobrze. Nie bylo mowy - musialam te cztery sloiczki dzemu wziac ze soba.

Mam nadzieje ze spotkam ta kobiete podczas kolejnych posilkow...Przesympatyczna! Konferencja wiec zapowiada sie ciekawie, i jak narazie nie mam wywieszonego jezyka...

"dar dawania"

2011-10-23T20:56:00.001-04:00

Wciaz jeszcze rozmyslam nad wczorajsza wizyta w schronisku. Czegos mi w tym wszystkim brakowalo? Wydajac ten obiad mialysmy ubrane rekawiczki ( przepisy tutejszego SanEpidu), i od stolu przy ktorym siedzialy mieszkanki schroniska, oddzielala nas lada. Jak kobiety podchodzily z talerzami to bylo w porzadku, bylysmy zajete, krociutko rozmawialysmy ze soba. Bardzo niezrecznie zrobilo sie gdy te kobiety usiadly do stolu, a my stalysmy wciaz za ta lada. Czulam wtedy taka wyrazna granice - ja i wy. Wyrazna seperacja pomiedzy bioracymi i dajacymi. Poniewaz w sercu moim nie odczuwalam tej seperacji, bylo mi bardzo z tym niewygodnie. Mialam mysl, aby nalozyc sobie ten obiad i usiasc tez z tymi kobietami do stolu. Powinnam byla to zrobic.

Przypomnialy mi sie pewne swieta Bozego Narodzenia, chyba 14-13 lat temu. Byl to potwornie trudny okres dla naszej rodziny. Przeprowadzilismy sie nie tak niedawno do domu na przedmiesciach Waszyngtonu. Obydwoje pracowalismy, wiec nasza sytuacja materialna byla stabilna ale tez nie mielismy na nic czasu. Garstka przyjaciol, ktora wtedy mielismy, zostala w Waszyngtonie - ja panicznie balam sie samotnych swiat. Przez dlugi okres samotne swieta (tzn nasza trojka sama przy Wigilijnym stole) kojarzyly mi sie z porazka emigracyjna. Na poczatku naszego pobytu G. pracowal w swiatki i piatki, i czesto zasypial po calym dniu pracy. (Nie za bardzo nawet byl czas na przygotowanie Wigilii. W tym wielo-wyznaniowym, wielo-narodosciowym kraju, Swieta Bozego Narodzenia trwaja jeden dzien, i nie ma tutaj az tak robudowanej tradycji obchodzenia tych swiat jak w Polsce.)

Ten Dzien Bozego Narodzenia byl wyjatkow brzydki - padal deszcz, bylo bardzo ponuro. Mimo ze mialam dom i rodzine, czulam sie przerazliwie samotnie. Na forach internetowych trwalo pieczenie piernikow, koledy, plany wyjazdowe, spotkania z rodzina, ja czulam sie bardzo ukarana ta swoja sytuacja. Probowalam cos "polskiego" stworzyc - moj M. zupelnie nie uczestniczyl w tym calym otwarzaniu tradycji i kompletnie nie umial zrozumiec tych moich pretensji i zalu ( mimo ze moj M jest najbardziej pogodnym i optymistycznym czlowiekiem na swiecie) no i w koncu udalo sie nam poklocic.

W furii zapakowalam male dziecko do samochodu, warknelam ze jade na Bozo-Narodzeniowa Msze sw. do kosciola do Waszyngtonu i cala we lzach dotarlam do bazyliki. Oczywiscie moj M. tez do nas dojechal, i pomalutku zaczelismy sie wyciszac wsrod przepieknych amerykanskich koled. Po bardzo uroczystej Mszy sw. zostalismy zaproszeni na swiateczny obiad. (Tutaj kazdy kosciol niezaleznie od wyznania ma swoja kuchnie i miejsce spotkan, gdyz spolecznosc koscielna czesto spotyka sie na posilkach, czy tez jakis wykladach.) Popatrzylismy po sobie i zdecydowalismy - Idziemy! Okazalo sie ze ten obiad przygotowany byl przez woluntariuszy dla ludzi biednych i samotnych. Pamietam ze czulam sie bardzo, bardzo niezrecznie. Musialam wtedy przyznac sama przed soba ze mimo nie-biedy materialnej jestem biedna emocjonalnie i bardzo samotna. Byl to trudny obiad. Siedzielismy przy stole z jakimis starszymi ludzmi, wyraznie ubogimi, i eleganckie panie podawaly nam obiad.Rozmowa przy naszym stole, nie za bardzo sie kroila - nasi wspobiesiadnicy nie bardzo rozumieli naszego akcentu, i byli pochlonieci jedzeniem (widac byli bardzo glodni). Resztki jedzenia chowali do toreb. Nas tez sie zapytano czy zapakowac nam nam troche jedzenia do domu. Oprocz obiadu, dostalismy tez upominek - torobke z owocami i mala plastykowa ozdobke na choinke. Zawsze wieszam ta ozdobke na drzewku swiatecznym. Z perspektywy czasu bylo to bezcenne doswiadczenie - bo zmusilo mnie do zdjecia jakiejs skorupy z siebie i przyznanie sie w sposob bardzo namacalny do swojej samotnosci i biedy emocjonalnej. Wtedy bylo to troche upokorzajace uczucie. Nie umialam na to doswiadczenie otworzyc swojego serca. Czulam sie zdecydowanie gdzies tam w glebi kims kto nie nalezal do tej scenerii - ale dlaczego? Co tak naprawde dzielilo mnie od tych ludzi przy tym swiatecznym stole? Moje ego. Moja pozorna innosc.

Pamietam ze wtedy wolalabym byc po stronie tych eleganckich pan. Wczoraj natomiast bardzo niezrecznie czulam sie po tej drugiej stronie lady. Kobiety za stolem byly rozgadane, zzyte ze soba, nie za bardzo zwracaly na nas uwage. Ben, ktory przez kilka lat chodzil ze mna do tego schroniska przypomnial mi ze kiedy bylismy tam razem, jedlismy obiad razem. Ja tego nie pamietam - ale ciesze sie ze on tak to dobrze pamieta. Pamieta tez nasz obiad w tej bazylice. Rozmawialismy na temat daru dawania - zdecydowanie lepiej byc w sytuacji gdy mozna dac, niz byc w pozycji gdy nasza sytuacja zmusza nas do brania. Korzystanie z pomocy, proszenie o pomoc moze byc jednak swietnym nauczycielem dla nas. Mnie jest bardzo trudno prosic o pomoc.... Dawanie natomiast sprawia mi przyjemnosc. Postaram sie troche odwrocic ta sytuacje, bowiem planuje rok tzw. "sabbatical", czyli urlopu od "dzialanosci". Bedzie to wyjscie z pozycji uwygodnienia dla mnie.

Obiad

2011-10-22T08:57:00.000-04:00

“The real issue in life is not how many blessings we have, but what we do with our blessings. Some people have many blessings and hoard them. Some have few and give everything away.” In a world where everyone is too busy, Interfaith Works is proud to have more than 7,000 volunteers who offer their time and talents to neighbors in need, and 15,000 supporters who give through monetary donations and in-kind contributions. These supporters come to us from different faith communities, service clubs, corporate and government offices and schools - proving that Interfaith Works. They come to us because they want to express the gratitude for the life they have with the generosity of their time, talent and resources helping others. And, by reaching beyond themselves, they receive something immeasurable – the gift of giving.

W zyciu nie jest az tak bardzo wazne ile mamy, lecz co robimy z tym co posiadamy. Niektorzy ludzie maja bardzo duzo, i trzymaja wszystko co maja dla siebie. niektorzy maja malo, i daja wszystko innym....

To cytat ze strony internetowe organizacji Interfaith Works .

Wczorajszy dzien urlopu spedzilam ma gotowaniu. Raz w roku nasz kosciol ma pod opieka schronisko dla bezdomnych kobiet. W tym tygodniu kosciol sponsoruje wszystkie posilki i wydaje obiady. Tydzien czasu dla jednego kosciola, jeden dzien w roku dla jednej osoby. Niewiele, prawda? Ale poniewaz ponad 100 kosciolow roznych wyznan zobowiazalo sie wlaczyc w ten program, schronisko daje opieke 65 kobietom. Koscioly zapewniaja jedzenie, woluntariusze ucza komputerow i pomagaja w znalezieniu pracy, lekarze ( czesto tez woluntariusze) lecza zeby. Sa tez tam programy pomagajace wyjsc z uzaleznien. Kobiety mieszkajace w schronisku sprzataja same. Musialam isc do lazienki - czysta jak lustro. Po prostu dom dla 65 kobiet, z lozkami pietrowymi, obrazkami na scianie, troche jak akademik. Prosto, czysto i funkcjonalnie.

Poniewaz gotowalam nawet nie caly obiad, tylko tylko czesc (bylo nas trzy w grupie piatkowej) postanowilam zrobic cos najlepszego co sie da dla 30 osob, wlozyc w to serce. Zrobilam gotowane jarzyny w sosie z octem balsamicznym i ziemniaki. Druga kolezanka upiekla wielka szynka. Trzecia zrobila salate zielona oraz upiekla ciastka wg przepisu z rodzimego Trynidadu. Kazda kobieta konczac obiad zatrzymywala sie aby powiedziec ze bardzo jej smakowal, i ze bardzo dziekuje. Byl maly incydent - jedna z kobiet ( wyraznie psychicznie chora) dostala o cos furii i zaczela krzyczec ptrzy tym stole obiadowym. Budujace jednak bylo, jak inne kobiety glaskaly ja po plecach, uciszaly, i tlumaczyly ze to pewno te nowe lekarstwa ktore bierze... Zupelnie jak w rodzinie... bardzo tym kobietom zalezalo abysmy nie poczuly sie dotknieta i urazone...Ktoras z kobiet rozpoznala moj akcent - powiedzialm ze to z Polski- o to kraj NASZEGO UKOCHANEGO OJCA SW. Powiedzilam jej ze Jan Pawel II byl biskupem w moim miescie rodzinnym - bardzo sie zaintersowala. Uroczy, serdeczny i w sumie wesoly wieczor.

Plany na weekend - przygotowywanie dwoch prezentacji. Zaczyna sie seria konferencji - Hartford, New Orleans i Seattle. Urlopu w tym roku nie wzielam, nie bylo czasu w pracy. Moze pare dni w okolicah swiat.

Start Where You Are

2011-10-21T08:51:00.001-04:00

Zacznij w tej chwili. W tym miejscu. W tym momemcie. Z tym calym balaganem/porzadkiem jaki masz w swoim zyciu. To przeslanie malej ksiazeczki pod tytulem Start Where You Are.

Ksiazeczka ma podtylul - Guide to Compassionate Living

Przewodnik do milosiernego? wspolczujacego? litosciwego? zycia. Tak slowniki angielsko-polskie tlumacza slowo "compassionate".Ale chyba te tlumaczenia nie oddaja w pelni contekstu tego tytulu. "Compassionate" lepiej tutaj przetlumaczyc jako WSPOL-ODCZUWAJACE. A moze pelne milosci zycie? Ostatecznie milosierne, chociaz w milosiernym ja wyczuwam juz jakas nutke slabosci.Milosierne to troche cierpietnicze zycie, nie? Cierpietnicze zycie to w moim przekonaniu zycie egoistyczne i pelne pychy.

Gdybym miala wrocic do analogii z wpisu o pokojach myslenia to ksiazka ta dopiera sie do naprawde glebokich zlogow mojego myslenia. Troche to "wydlubywanie tych zlogow" boli, ale budujace jest to ze ta jedna z najbardziej znanych i glebokich mniszek ( ? dobre slowo?) buddyjskich przekonuje ze wlasnie to "obudzenie swojego wlasnego serca", uczciwa ( ale tez lagodna i pelna milosci) analiza swoich motywacji, uczuc, mysli prowadzi wlasnie do tego bardziej wspol-odczuwajacego zycia, do lepszych relacji z ludzmi, po prostu do " kochania blizniego jak siebie samego". W rezultacie do lepszego zycia. Zmniejszenie cierpienia w swoim zyciu zmniejsza globalne cierpienia. W efekcie prowadzi zwiekszenia ogolnego dobra. Filozofia buddyjska dobiera sie do tej chrzesijanskiej prawdy ( kochaj blizniego swego...) troche od konca. Pokochanie siebie (czytaj otwarcie sie na siebie, zrozumienie siebie, oswojenie siebie, zaprzyjaznienie siebie) da ci pojemnosc na kochanie i zrozumienie innych i prowadzi do bardziej harmonijnego, radosnego, refleksyjnego i otwartego zycia.

To bardzo "gesta" ksiazka, ale dzis rano zatrzymalam sie na rodziale zatytulowanym "Taking Responsibility for Your Own Actions. Wez odpowiedzialnosc za swoje czyny. Ale biorac ta odpowiedzialnosc, nie atakuj ani siebie ani innych. Posuwaj sie do przodu. Ciesz sie zyciem. Zauwazaj piekno kazdej chwili. Dla mnie wychowanej w bardziej sztywnych i obwarowanych przykazaniami religiach chrzescijanskich, ta "lekkosc" i "gietkosc", "nieuchwtnosc" buddyzmu jest czasem trudna do zrozumienia.

Pierwsza rada, pierwszy slogan w tym rozdziale to:

Don't talk about injured limbs

Nie mow o rannych konczynach. Innymi slowy, nie rozmawiaj o wadach, defektach innych ludzi. Ha? Innych ludzi? Konczyny to przeciez moja czesc:) Nie obgaduj, nie plotkuj, nie mow falszywego swiadectwa. Oczywiste, prawda? Najczesciej jestem tego swiadoma, i tego nie robie. Ale czasem cos mi sie tam wypsnie - czy wiesz ze on lub ona....? Ale ja nie chce o tym wiecej mowic, to jej lub jego sprawa..i nie chce obgadywac i osadzac..

Delikatnie daje do zrozumienia, ze widze to zlo u blizniego, ale juz moja dobroc, wyjatkowosc nie pozwala mi na obgadywanie :).

Ale ta mysl "nie mow a rannych konczynach" idzie glebiej.Tlumaczy nam dlaczego poranione konczyny, gdzie tak naprawde jest zrodlo tego naszego krytycznego, osadzajacego myslenia, tej tendencji do widzenia igly w oku blizniego...To zwierciadlo naszych slabosci, naszego bolu, naszej potrzeby rozproszenia niemilych emocji, sztywnych przekonan, zabudowania swoich racji. Negatywne emocje w stosunku do bliznich to po prostu odbicie NASZYCH rannych konczyn. Mowiac zle o innych, krytykujac, tak naprawde odnosimy sie do swoich slabosci. Uciekamy od nich, bo przeciez inni maja podobny a czesto GORSZY problem...

I przeslanie jest tez takie ze lepiej najpierw zajac sie tymi swoimi ranami - odniesc sie do nich z miloscia, z humorem, ze zrozumieniem...Rozumiejac i kochajac siebie, bedziemy rozumiec i kochac innych. I nawet kiedy bedziemy widziec te wady u innych to bedziemy wiedziec ze i my mielismy kiedys ranna noge, i ze kiedy zajelismy sie z miloscia ta noga nasza rana, noga wyzdrowiala. Swiadomosc historii naszej rannej nogi, madrosc ktora nabylismy z procesu opieki nad ta noga, i odpowiedni dystans do tej zagojonej rany, pozwoli nam nie dlubnac w tej ranie drugiego czlowieka. A moze nawet pomoc blizniemu zobaczyc ze ma rane, i wspomoc go do znalezienia sily i perspektywy u siebie do zatroszczenia sie o swoja rane. A jesli ktos potrzebuje dlubac w naszych zagojonych ranach aby pomoc swojej bolacej nodze, to zrozumienie calej sytuacji da nam odpowiedni dystans do tego aby z miloscia do siebie, i do tego drugiego czlowieka opuscic ta trudna sytuacje, bez nieptrzebnej intensywnosci. Awaken your heart. Obudz swoje serce. Nie uciekaj od swoich ran. Zrozum je. Opatrz.

Cud w Sokolce

2011-10-17T08:26:00.001-04:00

Na Facebooku zostalam zapytana czy wierze w cud w Sokolce. Cud w Sokolce to hostia, ktora ponoc zamienila sie w kawalek miesnia sercowego w agonii. Interpretacja tego cudu to zmaterializowanie sie serca Chrystusa konajacego. Wyksztalcona w naukach eksperymentalnych, mysle ze zrodlem mieska moze byc pobliska masarnia..:) Wyobrazam sobie ze wierni w Sokolce adorujac ten kawalek ciala beda oczekiwac kolejnych cudow - cudow uzdrowienia, polepszenia ich sytuacji, odmiany w ich zyciu.

Dla ludzi niewychowanych w religii rzymsko-katolickiej, taki cud ma zdecydowanie poganski wymiar, troche przerazajacy, jak wszystkie inne krwawe relikwie. Ja wychowana w krakowskiej bliskosci relikwii, pamietam ze nie raz siedzialam w ciemnym kosciele, zatopiona w refleksji i modlitwie , wlasnie w bliskosci relikwi, lub tez wotow dziekujacych za cud. Czesto tesknie do tych starych, pieknych miejsc. Moje liceum znajdowalo sie tuz obok kosciola na Skalce w ktorym to:

...znajduje się ołtarz św. Stanisława Biskupa, z XVII-wiecznym wizerunkiem świętego, a także relikwia – drewniany stopień ołtarza ze śladami krwi świętego. Podobne ślady, zabezpieczone szklanymi osłonami, widoczne są na ścianie, po prawej stronie ołtarza. Trumnę św. Stanisława przeniesiono do katedry wawelskiej, jednak to Skałka jest miejscem jego kultu. Przed trumną biskupa męczennika koronowano królów polskich, do ceremoniału koronacyjnego należała także królewska pielgrzymka pokutna z Wawelu na Skałkę.

Nie pamietam bym modlila sie do relikwii, ale piekno starego kosciola, historia cudu, krew, dodawala wnioslosci, bylo to troche straszne miejsce, ale jednoczesnie przynosilo jakis spokoj, jakas nadzieje ze moze i w moim zyciu wydarzy sie cud.

Nie, nie wierze doslownie w cud w Sokolce. Natomiast rozumie chyba skad bierze sie potrzeba takich cudow. Juz Mojzesz, tak bardzo wybrany przez Boga chcial zobaczyc Boska Twarz. Tak bardzo chcial zrozumiec, objac rozumem Nieskonczone:

Historia Mojzesza

Oczywiscie Bog odpowiedzial, ze nikt zyjacy na tej ziemi, nie moze zobaczyc Twarzy Boga, czyli zrozumiec Go, opisac, zmierzyc, wyrzezbic. Bog jednak pozwolil Mojzeszowi tak troszke Siebie zobaczyc, odczuc, zerknac na Siebie z tylu. Tak wlasnie w moim przekonaniu Bog daje sie nam zobaczyc i doswiadczyc. W ulotnym pieknie natury. W tej przejmujacej radosci gdy patrzymy w oczy naszych malutkich dzieci. W tym porywajacym zalu gdy widzimy cierpienie innych ludzi. W ciszy historii, w starym, pieknym kosciele. W historii swietych ludzi lub nieswietych cichych bohaterow, ktorych zycia nas w jakis sposob dotknely, zmienily. W tej niezwyklej bliskosci fizycznej i emocjonalnej z czlowiekiem ktorego kochamy.

"Cud" w Sokolce moze byc po prostu ludzka potrzeba zobaczenia i zrozumienia Boga. I tylko wielka szkoda, ze ta potrzeba przeradza sie w adoracje materii (symbolicznego zlotego cielca). Bo ten nieco dziwny cud, moglby stac sie prawdziwym cudem , gdyby ta energie ludzka skierowac w kierunku prawdziwego przeslania biblijnego. (Niektorzy biblisci tlumacza ze moze ten zloty biblijny cielec, nie byl tak naprawde zlotym cielcem, tylko oltarzem w ksztalcie zlotego cielca, ze moze niekoniecznie umeczeni ludzi ulepili go aby wielbic? Moze zmeczony Mozesz uniosl sie za szybko, i zinterpretowal intencje ludzi blednie?)....Zamiast adoracji kawalka mieska oprawionego w zlota monstrancje, moze dzien pracy w hospicjum...Uporzadkowanie szkoly....Refleksja nad soba. Cicha modlitwa.

Na pytanie na Facebooku nie odpowiedzialam. Bo moze ktos doswiadczy prawdziwego cudu w Sokolce? Moze jeden z ksiezy zobaczy w tym tlumie ludzi adorujacych nowa relikwie potencjal, i skieruje ta energie ludzke w kierunku prawdziwego przeslania religii chrzescijanksiej - kochaj blizniego swego jak siebie samego...Moze w Sokolce wydarzyl sie/wydarzy sie naprawde cud. Moze ktos zatopi sie w modlitwie i refleksji i doswiadczy przelotnie Boga. Nie wiem tego. A moze zdazyl sie tam cud? Ktos dojrzal tam plecy Boga i zmienil cos w swoim zyciu?

Co wiem napewno, to to ze czas ktory spedzilam w bliskosci relikwii, w pieknych starych krakowskich kosciolach, w jakis sposob zmienil mnie. Zostawil na mnie pietno. Bog pozwolil zobaczyc mi tam Swoj Cien.

Ego rozbuchane na parkingu

2011-10-16T20:53:00.001-04:00

Ego w tlumaczeniu na jezyk polski to: ja, jaźń, próżność.

Angielska definicja ego jest bardziej skomplikowana:

The conscious and permanent subject of all psychical experiences, whether held to be directly known or the product of reflective thought; -- opposed to non-ego.

Wg mojego wolnego tlumaczenia - ego to jest nasza swiadomosc siebie. To jest nasze myslenie, odczuwanie, widzenie siebie. Kazdy z nas zamkniety jest w kokonie swojej jazni, ktory to wytworzony jest przez nasza historie i doswiadczenia. Ego mozna porownac do pokoju w ktorym jestesmy troche bardziej lub mniej "zamknieci". Czasem nie mamy zielonego pojecia ze poza tym naszym pokjem istnieje wielki swiat i wiele innych pokojow. Pokoj ten moze byc bardzo piekny, umeblowany wg naszych potrzeb - wtedy czujemy sie tam wygodnie az do momentu gdy ktos (drugi czlowiek), lub cos ( sytuacja) wprowadzi troche zamieszania do tego misternego porzadku naszego myslenia, swiatopogladu lub religijnych przekonan.

Czasem ten pokoj nie jest az tak bardzo wygodny, ale mimo wszystko bardzo bezpieczny, zamkniety i taki oswojony, po prostu nasz. Moze sa w nim meble po przodkach - antyczne -ktorych szkoda nam sie pozbyc bo sa zbyt cenne, i reprezentuja wysilek poprzedniego pokolenia w kierunku zapenienia nam materialnej stabilnosci. Lub moze sa tam meble, ktore zakupilismy albo pod wplywem kogos innego, lub w trudnym okresie zycia gdy nie bylo nas stac na to, co tak naprawde sie nam podoba. (A moze po prostu niekoniecznie wiedzielismy co nam sie podoba, co tak naprawde reprezentuje nasze wartosci i nie znalismy siebie tak dobrze kiedy meblowalismy ten pokoj. A moze po prostu wyroslismy z tego obecnego umeblowania?)

Takie to pokoje symbolizuja nasze myslenia ktore bywaja zastawione i zawalone uczuciami i przekonaniami ktore w zaden sposob nie sluza nam. Moze to byc lek, zlosc, zal, poczucie winy, poczucie krzywdy, niesprawiedliwosci. Nawet jesli na zewnatrz wydaje sie ze pokoj ten jest stosunkowo uporzadkowany, to mieszkajac w nim odczuwamy brak swiatla, powietrza, wiemy ze gdzies tam pod kanapami ( ktorych nawet za bardzo nie lubimy) kryja sie smieci, stosy jakis notatek z przeszlosci - jednym slowem, balast, balagan, ktory przeszkadza, kluje, uwiera i izoluje. Gdzies tam blaka sie mysl ze czas zabrac za to, ale czesto albo brak na to czasu, albo balagan ten jest tak przytlaczajacy, ze poprostu nie wiadomo od czego zaczac.

Tak tez bylo ze mna.

Zaczelam sie dusic. Uchylilam okno swojego myslenia. Nawet czasem udalo mi sie wyjsc na zewnatrz tego mojego pokoju i zajrzec tam przez okno. Nie za bardzo mi sie podobalo co tam widzialam. Zaczelam analizowac swoje mysli. Na poczatku zlapalam sie na dosc nieciekawej mieszance poczucia wyzszosci i kompleksow w jednym. JA zrobilabym to inaczej (czytaj lepiej). JA nie potrafilabym tak tego zrobic (oczywiscie jestem beznadziejna). Potem wyczytalam w ksiazce Dr. Wayne Dyera, Your Sacred Self, ze wlasnie to wieczne porownywanie sie sie do innych, poczucie odrebnosci to wspaniala pozywka dla EGO, ktore ma wielka potrzebe dotarcia na mete pierwsze i odseperowania nas od dobra w innych ludziach, i tego dobra w nas ( w niektorych religiach nazwanych dusza lub duchem).(Dla rozbuchanego EGO kazda meta jest dobra, nawet ta ktorej wlasciwie nie da sie zdefiniowac.) Ego potrafi nas solidnie obudowac, tak ze nikt nie jest w stanie nas urazic - ale tez nic juz nas specjalnie nie porusza, nie raduje. Ta bezpieczna zbroja nie pozwala nam na nawiazanie prawdziwych przyjazni, milosci....

I ostatnio zaczelo mi sie juz wydawalo ze solidnie przewietrzylam juz to swoje ego, ze pozbylam sie tych starych kanap reprezentujacych poglady narzucone mi przez innych ludzi ( czesto "dla mojego dobra"), ze dobralam sie do nawet do tych smieci poupychanych w katach mojego myslenia, ktore moze nawet tak juz mi nie przeszkadzaja, ale tez niczemu nie sluza, i zaczelam sobie meblowac moje myslenie od nowa. Zaczelo mi byc nawet wygodnie z tym swoim nowym porzadkiem....Nowe ego.

W sobote wstalam zdecydowanie lewa noga. Zmeczona. Obolala. Ta ranna gimnastyka napewno przyniesie oczekiwane rezultaty...ale jak narazie nie czuje sie najlepiej. Teoretycznie wiem jak powinnam zaczac taki ranek. Medytacja, dlugi spacer, spotkanie z kims mi bliskim, kontakt telefoniczny, list - w religii buddyjskej nazwane jest "feeding the ghosts" and "offering to protectors"- uswiadomienie sobie sytuacji, wylapanie tych kiepsko-sluzacych nam mysli, demonow i przeczekanie ich, siegniecie po pomoc od bliskich nas ludzi... Nakarmione przestrzenia, pieknem przyrody, dobrym slowem, miloscia, spokojem demony najczesciej nas opuszczaja, a co najmniej traca na natezeniu. Jesli zaczynamy z nimi walczyc, zloscic sie, uzalac, atakowac bliskich nas ludzi - wtedy demony rozpieraja sie w nas, ego rosnie, zatraca sie w swojej proznosci, poczuciu winy, zalem nad soba. Sobota byla pieknym dniem, ja jednak zaczelam ja od sprzeczki z M i ku "pokrzepieniu" podazylam na zakupy.

Oczywiscie zakupy same w sobie nie sa niczym zlym, jesli mozemy sobie pozwolic na zakup pieknych rzeczy, ktore pozniej nas ciesza, ktorych potrzebujemy...Zakupy jednak sa problematyczne, jesli maja nam poprawic humor, bo najczesciej na dluga mete materia nie jest w stanie nam pomoc...No coz, nabylam bardzo ladny sweter ( naprawde ladny:)), pare kosmetykow....Przez moment poczulam sie lepiej. Potem spotkanie z kolezanka - to tez troche mi pomoglo, ale moje nie nakarmione odpoczynkiem, cisza demony tylko troche sie uspokoily.

I w takim to napietym stanie ducha wsiadlam do samochodu, i pomalutku zaczelam wycofywac. Sasiedni kierowca tez mial ten sam pomysl, i w rezultacie wjechal we mnie. Odczulam to male zderzenie tak, jakby ktos przebil balon mojej zlosci. Wysiadlam z samochodu cala wsciekla, zerknelam na miejsce zderzenia - sa rysy...Z trzesacymi sie rekami, zazdalam dokumentow, wyglosilam dlugie kazanie na temat ostroznego wycofywania. Zrobilo sie zamieszanie, w miedzyczasie kierowca (starsza Chinka) zaczela mnie oskarzac o to ze upozorowalam ten wypadek, ze chce wyciagnac pieniadze z jej ubezpieczenia. Moje oburzenie nie mialo granic, jak to , co to....Moja racja, jak ona smie... W miedzyczasie gdzies tam blaknela mi sie mysl, ze to wszystko ma za duza intensywnosc, ... z tym ze oczywiscie, ego moje juz bylo tak zapedzona, ze za Boga nie moglam zlapac juz zadnego dystansu do tej calej sprawy. Wsiadlam do samochudu i zaczelam plakac, wylewajac przed soba zale straszliwe, jak ta Chinka mogla mnie nieslusznie posadzic, jak smiala, przeciez to jej wina - oczywiscie przypomniala mi sie historia z dziecinstwa, jak to w sklepie nieslusznie zostalam posadzona o kradziez, i mama mi nie wierzyla... Dramat, dramat nie z tego swiata... Przeplakalam cala droge do domu. Wrocilam do domu i przyjrzalam sie dokladniej tym rysom na zderzaku. Bylo to bloto. Po wytarciu wilgotna szmatka, nie zostalo prawie sladu. Cala sytuacja byla zupelnie niepotrzebna. To byla moja lekcja...Gdybym podeszla do tej malej stluczki ze spokojem w sercu, z porzadkiem w moich emocjach, z dystansem, z poczuciem milosci, to byc moze wpadlabym na mysl aby spojrzec na te rysy na blotniku. Moze zorientowalbym sie ze tak naprawde NIC sie nie stalo.. Moze powiedzialybysmy sobie cos milego, nawet posmialy sie z calej tej sytuacji. Gdybym tylko umiala wyjsc na moment z tego zawalonego emocjami i fizycznym zmeczeniem pokoju mojego myslenia i spojrzec na caly ten dramat z zewnatrz.

No coz , takie wlasnie sytuacje pozwolaja nam przewietrzyc nasze pokoje, pozbyc sie kolejnej kanapy, ktora moze i zabytkowa jest, ale nijak w naszym guscie i zupelnie dla nas niewygodna. A nawet jak juz te kanapy sa wyniesione, to moze gdzies tam pod nowym meblem zaczyna sie zbierac kurz naszego nowego ego, ktore ma zadziwiajaca zdolnosc odradzania sie, specjalnie w sytuacjach dla nas trudnych, w ktorych czujemy sie bezbronni. Pozostaje mi teraz z szacunkiem i miloscia do siebie wyciagnac wniosek z tej lekcji. I miec nadzieje ze nastepnym razem po wyjsciu z samochodu najpierw spojrze na ten symboliczny blotnik a potem uda mi sie uchylic okno swojego myslenia. I ze zanim zareaguje pozwole sobie na sekunde refleksji i poglaskam po glowie to swoje ego proszac by sobie usiadlo na moim ramieniu a mnie pozwolilo spkojnie rozwiazac problem siegajac do moich glebszych zasobow ktore nazywamy sercem, dusza lub naszym prawdziwym istnieniem.

PS Badania umowione/zrobione. Na uniwersytet zadzwonialam, i bede musiala zdac wstepny egazamin aby dostac sie na studia pedagogiczne. Moje egazminy ze studiow doktoranckich sie juz przedawnily. No wiec kolejny krok, to zakupienie podrecznika aby zaczac sie uczyc na ten wstepny egzamin. Zadanie na ten tydzien.

Nowy tydzien, nowy miesiac

2011-10-02T19:56:00.003-04:00

Spedzilam dzis troche czasu na refleksji, na planowaniu mojego tygodnia/dnia tak aby malenkimi kroczkami realizowac swoje marzenia.Poniewaz zaczelam koncentrowac sie nad swoja sprawnoscia fizyczna i zdrowiem w tym tygodniu postanawiam:

umowic sie na badania kontrolne ( morfologia, ginekologiia i stomatologia)
notowac wszystko co jem i wrocic na zajecia Weight Watchers

Zadzwonie tez w tym tygodniu na stanowy uniwersytet aby dowiedziec sie jak wyglada mozliwosc studiowania zaocznego. Mam wrazenie ze niewiele kursow bede musiala wziac aby zdobyc kwalifikacje nauczycielskie.

Mysl na ten tydzien:

Honor the physical temple that houses you by eating healthfully, exercising, listening to your body's needs, and treating it with dignity and love. Dr. Wayne Dyer

Moje tlumaczenie:

Obdarz szacunkiem fizyczna strone swojego istnienia, wybierajac zdrowe jedzenie, dostarczajac swojemu cialy ruchu fizycznego, i wsluchujac sie w potrzeby swojego ciala, traktujac go z miloscioa i godnoscia.

mapa marzen

2011-10-02T10:36:00.003-04:00

Znalazlam w internecie narzedzie do utworzenia swojej tablicy marzen. Przez wiele lat koncept "marzenie", "co chcialabym w zyciu robic" - bylo poza moim zasiegiem. Zycie bylo dla mnie forma przezycia - nie czulam ze mam za wiele wyborow. Emigracja, to nie jest latwy kawalek chleba, to bardziej przezycie (przynajmniej na poczatku) raczej niz zycie. A moze to nawet nie emigracja, tylko moje leki, moja natura, moja przeszlosc? Niewazne. Pomalutku widze swiatlo w tunelu, i zeby zrealizowac swoje marzenia, najpierw trzeba je miec. A wiec korzystajac z tego internetowego narzedzia, utworzylam swoja pierwsza mape marzen: Tak szybko i spontanicznie - jestem pewna ze bedzie ona ewaluowac. Otoz co sie na niej znalazlo:

zdrowe i sprawnosc fizyczna ( interesujace, ze to wlasnie przyszlo mi na mysl jako pierwsze. moze dlatego ze dosc intensywnie teraz na tym pracuje)

przyjazn, wolny czas i intersujace podroze - nie sluzbowe!!!!! ( to oczywiste, bo wciaz moje zycie jest potwornie niezbalansowane, praca zajmuje mi lwia czesc czasu. Coraz bardziej jestem przekonana ze nadszedl czas zmiany! Mam wielka wdziecznosc do Boga za moich przyjaciol.)

nauka i uczenie ( a wiec po dlugich poszukiwaniach w mojej duszy, czuje coraz bardziej ze wlasnie zawod nauczyciela jest moim powolaniem, i to chcialabym robic w ostatnim okresie mojego zycia.)

milosc ( to mam, ale musze o to bardziej dbac.Nasz prawie 20-letni zwiazek przetrwal zawieruchy, burze i nie mam watpliwosci ze bedziemy razem na starosc, z korzeniami zaplatanymi pod ziemia , natomiast wyraznie dwoma drzewami na zewnatrz.)
duchowosc i cisza wewnetrzna ( to juz dodalam po namysle, kiedy tego nie ma w moim zyciu, zaczynam byc zirytowana, zmeczona.)

Wiem ze ta tablica marzen bedzie ewaluowac, ale tak ona wyglada na dzis.

Nie ma na tej tablicy mojego doroslego 18-letniego syna. Pisze doroslego, bo wciaz sobie to musze uswiadamiac, aby nie ingerowac w Jego przestrzen, tylko wspierac gdy o to poprosi. To dobrze ze Ben znalazl sie poza moimi marzeniami, to znaczy ze daje mu calkowicie wolna tablice do jego osobistych marzen. To znaczy ze skutecznie odcielismy pepowine, chociaz byl to bardzo bolesny proces, bo oczywiscie nie bylam na to gotowa, gdy on zaczal rwac ta pepowine piec lat temu. Madry chlopak.

Interesujace ze nie znalzla sie na tej tablicy praca spoleczna. Wciaz jestem do pewnego stopnia zaangazowana w dzialanosc w walce z bezdomnoscia, ale coraz bardziej moje mysli uciekaja w kierunku zdobycia zawodu nauczyciela.

Swietnie - ta tablica marzen, daje mi drogowskazy i przestrzenie do dzialania. Jesli bede miala dzis wieczorem czas to ustawie sobie wlasnie takie narzedzie do "malych kroczkow w kierunki realizacji marzen". Bo marzenia sie osiaga, one nie przyjada same do nas. I nigdy sie nie spelnia jesli ich nie mamy!

Ten blog zmienil diametralnie charakter od momentu zalozenia. Na poczatku mial wyraznie miec charakter jekliwy - za swoje dosc mizerne zycie winilam emigracje. Im wiecej jednak zaczelam analizowac ta swoja emigracje, tym bardziej widzialam ze problem lezy we mnie, a dokladnie w moim mechanistycznym i materialnym podejsciu do zycia. Materialnym, bo moje osbiste szczescie w moim przekonaniu mialo do mnie przyjsc z zewnatrz, i warunkiem tego szczescia mialy byc zmiany zewnetrzne. Na poczatku, pisanie tego blogu bylo meka dla mnie - bo w srodku mnie byla emocjonalna pustka, mimo bardzo zabieganego i intensywnego zycia na zewnatrz. I mozna zyc zycie materialystycznie mimo religijnosci, przynaleznosci do kosciola. Ha, zaryzykuje tutaj stwierdzenie ze wiele religii napedzaj nasze metarialistyczne ego - sama tego doznalam, i to bynajmniej nie w religii rzymsko-katolickiej. ale to temat na inne rozwazania.
Piszac ten blog zaczelam sie otwierac, dobierac do tych swoich skorup. Nadszedl wiec czas na zmiane opisu tego bloga :) To juz nie jest blog emigracyjny, to jest juz bardziej osobisty blog, blog o znajdowaniu tak wielu barw w kazdej chwili naszego zycia. Blog, o zyciu jak najlepiej, jak najpelniej. Blog o wzrastaniu, ktore przeciwstawia sie starzeniu. To juz inny blog niz dwa lata temu. Bo ja tez jestem inna niz dwa lata temu!

Ledwo sie ruszam

2011-09-27T21:44:00.000-04:00

No wiec zrobilam TO. Zainspirowana kuponem z grouponu, wykupilam miesiac wojskowej gimnastyki. Wstaje o 4:45 rano, aby juz o 5:30 byc na boisku. Drugi dzien i ledwo sie ruszam, ale juz widze ze bedzie jedna z lepszych inwestycji dla mojego zdrowia. To tyle narazie, bo aby wczesnie rano wstac, to trzeba sie wczesnie polozyc. Aha, mimo ze chyba najstarsza jestem na tych zajeciach, nie odstaje.

Ameryka ktora kocham

2011-09-20T20:34:00.004-04:00

Ta piekna refleksja tak bardzo dobrze oddaje ducha Ameryki.Czesto moja rodzina, ktora tutaj mnie odwiedza, pyta, jak ja moge tutaj mieszkac - duzo pracy, dlugie dojazdy, brak czasu, malo urlopu..Tak to wszystko prawda. Ale, co uwielbiam w Ameryce - to jest ta wiara tak wielu ludzi, ze KAZDY, KAZDY moze dolozyc cegielke do poprawy swiata. To wiara, ze czlowiek w swoim zyciu, niezaleznie od swojej spolecznej pozycji, moze dolozyc sie do globalnego dobra. Ze te cegielki dobra, razem zebrane, swiat zmieniaja.

Na przyklad: codziennie rano wchodzac do swojego budynku rozmawiam z Keithem. Keith jest naszym ochroniarzem. Jego zadaniem jest sprawdzac nasze identyfikatory. Prace zaczyna okolo 5 rano. Swiatek i piatek - Keith nie ma urlopu, Keith pracuje w soboty i niedziele. Jak konczy prace w naszym budynku, idzie do kolejnej pracy. Waszyngton jest bardzo drogim miejscem do mieszkania, czesto potrzebne sa dwie prace aby wynajac mieszkanie, i jako tako zyc. (Czesto ludzie bezdomni tutaj, to sa ludzie pracujacy. Wystarcza im na jedzenie, ale juz nie wystarcza na mieszkanie. Mieszkaja gdzies u rodziny, lub w schroniskach.) Czy pada deszcz, czy jest upal, czy tez zamiec sniezna - Keith jest zawsze usmiechniety i pogodny. Po kazdej rozmowie Keithem, czuje sie jakbym na chwile wystawila twarz do slonca. Tyle ciepla, pozytywnego myslenia - Keith zawsze rano ma dla nas jakas inspirujaca mysl. Kiedys mu powiedzialam, ze jest jak slonce w tym naszym holu. Z powaga odpowiedzial - to moje powolanie!
Przykladow takich ludzi moglam byc mnozyc.

Frank Justich - odpoczywaj w spokoju w niebie wsrod ludzi z tak wielkim sercem.

Pelnia Ksiezyca i Zniwa

2011-09-14T21:40:00.001-04:00

Mamy tutaj w ostatnich dniach przepiekny ksiezyc. Full Moon. Harvest Moon. Pelny, dorodny, i w wielu kulturach symbolizujacy okres zniw. Swiatlo z tak pelnego ksiezyca umozliwialo farmerom dluzsze zbiory, oswietlalo juz wczesnie zapadajce noce. Zniwa. Zbiory. Czas refleksji nad tym co sie zebralo po swoich noworocznych postanowieniach. Symboliczny czas przygotowania ziemi na nowe plony.

Wracam do notki z poczatku tego roku. Glownym moim postanowieniem bylo skonczyc z uwygodnieniem- sprobowac czegos nowego. To bylo moje noworoczne ziarno, ktore teraz przy tej pelni ksiezyca powinno dac juz plony. Powinnam zaczac swoje osobiste zniwa.

Kiedy mysle o poczatku mojego roku, to zdaje sobie sprawe ze rzeczywiscie bylam bardzo UWYGODNIONA. Uwygodniana w skorupie swoich lekow, swoich przyzwyczajen, swoich przeswiadczen. Bylam uwygodniona, ale bardzo zaczela mnie ta skorupa uwierac. Tak jak w tej historii o mnichach buddyjskich, ktorzy mieli przeniesc bardzo stara figure Buddhy, i nagle zauwazyli ze figura jest peknieta. Po blizszej obserwacji, zauwazyli blask wydostajacy sie z pekniecia, i zdecydowli sie pomalutku oblupac pierwsza warstwe z tej figury. I tak pomalutku, pomalutku, kawalek po kawalku ochronna warstwa zaczela odpadac, i okazalo sie ze Buddha tak naprawde jest zrobiony ze zlota, tylko kilkaset lat temu mnisi pokryli go jakims glinianym materialem aby ochronic ta cenna figure przed kradzieza. I chyba wlasnie na poczatku roku w tej mojej skorupie pojawilo sie pekniecie. Zaczelam czuc ciezar tej skorupy.

Zmienilam duzo - swoje nastwienie do pracy, swoje oczekiwania. Zwolnilam. Dzieki temu blogowi poznalam wspanialych ludzi,. Nawiazalam korespondencje. Zaczelam probowac nowych rzeczy - obecnie jestem voluntariszka w szkole ( w ramach pracy) , cwicze przygotowywanie przemowien w organizacji Toast Masters, zaczelam regularnie praktykowac joge, uczestnic w medytacjach, zorganozowalam rekolecje medytacyjne w moim kosciele, zebralam calkie pokazna sume na organizacje zajmujaca sie bezdomnoscia , Pojezdzilam troche po Stanach gdzie odnowilam kontakt ze wspanialymi ludzmi. W grupie mojej w pracy nie ma konfliktow, podwoilismy profit ze sprzedazy naszego czasopisma, i raz po raz dostajemy pieniadze na nowe projekty. Uwaznie slucham. Czesto chodze na dlugie samotne spacery.

Dlaczego to mi sie udalo w tym roku? Dlaczego ten rok jest taki inny niz wszystkie poprzednie - kiedy spieta, zagoniona, zmeczona uganialam sie za czyms co da mi poczucie spelnienia, bezpieczenstwa, czy tez wypelni moje niezaspokojone ego. Dlatego bo chyba dotarlam do samego dna swojej desperacjii, i zrozumialam, ze tak naprawde najwyzszymi wartosciamu w tym zyciu to jest milosc. Milosc ktora ma tak wiele wymiarow. Milosc, ktora jest podstawa wszystkich religii. Milosc ktora prowadzi do ciszy, spokoju, opanowania, prawdziwej relacji z drugim czlowiekiem, intensywniejszego sluchania. Milosc, ktora nie szuka profitu, tylko stara sie w pracy stworzyc najepszy na swiecie produkt. Takie zycie otwiera w nas niesamowity potencjal i otwiera tak wiele drzwi. Najawazniejsze jest jednak to zeby te drzwi otwierac z wielka ciekowoscia, i odwaga. Bez oczekiwan co powinno byc za tymi drzwiami, ale z gotowoscia, milosci i pewnoscia, ze cokolwiek tam bedzie, to bedzie to dla nas okazja realizacji naszego powolonia...I mimo ze nie caly czas jest latwo, to w zyciu "przebudzonym" czy tez zyciu "uduchowionym" albo "oswieconym" ( w zaleznosci od religii) - trudne sytuacje sa kolejna lekcja, okazja do staniecie twarz w twarz ze swoja skorupa niepewnosci, kompleksow, lekow i okazja do odlupania kolejnego kawalka tejze skorupy...

Jestem zadowlona z plonow tegorocznych... Czas na szykowanie ziemi na jesienne sadzenie...

Jesien, jesien w powietrzu

2011-09-11T21:13:00.004-04:00

Wrocilam. Zjechalam troche Kolorada, dotarlam do stanu Nebraska. Podczas moich podrozy mialam okazje pobyc z dwoma wspanialymi kobietami, naladowalam baterie przyjazia, cieplem, wspanialymi rozmowami...

W powietrzu jesien. Jednak inna, niz wtedy 10 lat temu. Ta dzisiejsza wciaz ma w sobie wilgoc i cieplo lata. Tamta z 11 wrzesnia 2001 byla juz zdecydowanie bardziej jesienna. Byl to piekny dzien. Suche, rzeskie powietrze, bezchmurne niebo, cieple wrzesniowe slonce, pierwsze kolory na lisciach. Po opresyjnych, wilgotnych latach takie poranki to ulga i nadzieja w jednym.

Tamten dzien zaczal sie tak zwyczajnie. Odprowadzilam malego synka do pobliskiej szkoly ( byl w trzeciej klasie wtedy), wrocialam do domu, M, juz ubieral sie do pracy, telewizor byl otwarty jak zawsze rano by zlapac troche informacji na temat pogody i waszyngtonskich korkow. Bylismy juz troche spoznieni, pospieszni - dzien jak kazdy, i szczerze mowiac nawet nie wiem czy byl to piatek czy sroda. A potem czas nagle zmienil kompletnie swoj bieg..Nie dojechalismy wtedy do prac. Zostalismy zawroceni z drogi, na naszych oczach zapalil sie Pentagon...Dzis ten dzien wciaz trwa - na fotografiach....

Szymborska Wisława

Fotografia z 11 wrześniaSkoczyli z płonących pięter w dół
- jeden, dwóch, jeszcze kilku
wyżej, niżej.
Fotografia powstrzymała ich przy życiu,
a teraz przechowuje
nad ziemią ku ziemi.
Każdy to jeszcze całość
z osobistą twarzą
i krwią dobrze ukrytą.
Jest dosyć czasu,
żeby rozwiały się włosy,
a z kieszeni wypadły
klucze, drobne pieniądze.
Są ciągle jeszcze w zasięgu powietrza,
w obrębie miejsc,
które się właśnie otwarły.
Tylko dwie rzeczy mogę dla nich zrobić
- opisać ten lot
i nie dodawać ostatniego zdania.

Juz niedlugo

2011-08-20T08:53:00.006-04:00

bede z powrotem. Tymaczasem dla wszystkich czytajacych po angielsku:

piekno naszych blizn

The Starfish

2011-08-03T21:37:00.002-04:00

Wrocilam do pracy po dwoch tygodniach nieobecnosci i przy drzwiach do mojego buira zastalam paczke w ktorej bylo pudelko a w niej szklana , przepiekna szklana, wielokolorowa rozgwiazda. I do tego prezentu dolaczona zostala kartka z takim wierszem:

The Starfish Poem

One day a teacher was walking along
the shore.
when he came upon a beach littered with hundreds of storm-tossed starfish

dying in the hot sun.
Without a word the teacher scooped up a starfish and deposited it in the waves.
He grabbed another one, and another one
The passerby watched and finally called out
"Good morning! What are you doing?"
The teacher paused,
looked up and replied,
"Throwing starfish in the ocean."
"I guess I should have asked,
why are you throwing starfish in the ocean?"
"The sun is up and the tide is going out.
And if I don't throw them in they'll die."
"But, don't you realize that
there are miles and miles of beach
and starfish all along it.
You can't possibly make a difference!"
The teacher listened politely.
Then bent down, picked up another starfish
and threw it into the sea,
past the breaking waves and said-
"It made a difference for that one."

For making all the difference to so many teachers across the country - thank you!

Moje tlumaczenie:

Pewnego dnia nauczyciel szedl brzegiem oceanu kiedy nagle zauwazyl morze wyrzuconych na brzeg rozgwiazd.

Rozgwiazdy pomalu zaczynaly schnac i umierac w goracych promieniach slonca.

Nauczyciel zaczal zbierac te niepozorne zyjatka i klasc je

z powrotem na fale oceanu.

Zdziwiony przechodzien obserwowal z zaciekawieniem niezwykly taniec nauczyciela. Wreszcie nie wytrzymal i zapytal:

"Co Ty takiego robisz?"

Nauczyciel rozejrzal sie, przerwal swoje zajecie i cierpliwie odpowiedzial.

"Wrzucam te rozgwiazdy do oceanu."

Ale dlaczego?

"No przeciez to gorace slonce wysuszy te zyjace istoty podczas odplywu i one umra."

Przechodzien byl coraz bardziej zdziwiony.

"Przeciez to nie ma najmniejszego sensu - nie widzisz ze ta plaza ciagnie sie kilometrami i na tej plazy schna tysiace a moze nawet miliony takich rozgwiazd. Przeciez nie zrobi to zadnej roznicy jesli wrzucisz w fale oceanu kilka lub kilkadziesiat czy nawet kilkaset tych rozgwiazd.

Nauczyciel wysluchal przechodnia, pomyslal, po czym wrocil do przerwanej pracy. Delikatnie wzial w swoje rece kolejna rozgwiazde i polozyl ja na falach oceanu. Po czym zwrocil sie do przechodnia stwierdzajac - dla tej jednej rozgwiazdy moja pomoc znaczyla tak wiele, dla niej zrobila kolosalna roznice.

Za ta roznice dla wielu nauczycieli - dziekuje!

Na moim biurku czekala tez na mnie malutka notatka -

"The world will look a little better with some love given by you"

Nie wiem kto zostawil notke , i nie wiem dlaczego. Kartke dostalam od jednego z nauczycieli ktory uczestniczy w jednym z naszych programie. Czy nie jest to wyrazna odpowiedz na te wszystkie moje dylematy zwiazane z akcentem, prezentacjami i calym moim EGO ktore domaga sie honorow, uznania i zaprezentowania? Czy nie powinnam byc gleboko wdzieczna za to ze mam prace i dostep do srodkow ktore robia roznice w zyciu innych ludzi? I tak czasem latwo zagubic w tych biurokratycznych raportach , miesiecznych sprawozdaniach, budgetach o co wlasciwie chodzi w naszej pracy. Tak samo w zyciu - wsrod klopotow dnia codziennego, stresow, zabiegania, utrzymywania niezbednej nam do zycia materii - tak latwo zapomniec o tym ze tak naprawde powinnismy zyc aby dolozyc ta malenka cegielke naszej milosci i wysilku do poprawy swiata wokol nas, Nawet jesli bylaby to jedyna malutka rozgwiazdka. I niech nikt nie da nam wmowic ze nasza cegielka nie znaczy nic w morzu potrzeb. Znaczy. Dla tej osoby, ktora Bog czy tez Los ( jakolwiek ta Wyzsza Sile rozumiemy) postawil na naszej drodze moze zmienic calkowiecie zycie. Dziekuje Cheryl ze ta kartka wrocilas mi wlasciwa perspektywa co powinno byc wazne w moim zyciu.

Odkopuje sie pomalu z zaleglosci....

Stabilnosc

2011-07-30T19:28:00.002-04:00

Dwa tygodnie w podrozy sluzbowej - zwidzilam troche srodkowej i srodkowo-zachodniej Ameryki. Ta podroz zdecydowanie wyprowadzila mnie ze stanu uwygodnienia, gdyz zmusila mnie do przejazdu samochodem przez zatloczone Chicago i kilku-godzinna jazde poprzez stan Indiana i Michigan. Spedzilam troche czasu tuz na uniwersytecie nad pieknym jeziorem Michigan, potem pojechalam na kolejnym uniwersytet w calkiem uroczym miasteczku o wdziecznej nazwie Kalamazoo ( po indiansku znaczy to ( gotujacy sie garnek - boiling pot).

Te wyjazdy sa dla mnie trudne, bowiem zawsze wtedy dotkliwie odczuwam swoja "innosc". "obcosc". Mowie z obcym akcentem, nie rozumie wielu kulturowych rzeczy, rzadko kiedy moge zidentyfikowac sie z dziecinstwami, mlodosciami i karierami moich amerykanskich kolegow. Pracuje w organizacji, ktora zrzesza wyjatkowych ludzi - ludzi ktorzy poza swoja praca zawodowa udzielaja sie na wielu frontach, sa zaangazowani, oddani - jednym slowem wyjatkowi. To bardzo inspirujace, jednak tez czesto troche przygnebiajace dla mnie, bowiem wiekszosc tych ludzi w wieku lat 24 juz zaczynali swoje interesujace kariery zawodowe, ja dopiero wtedy przyjechalam do USA i zaczynalam tutaj swoja edukacje. Przyjechalam z kraju w ktorym system totalitarny nie wspieral indywidulanego rozwoju czlowieka i mozliwosci rozwoju byly marne.

Zdaje sobie dobrze sprawe ze sama wpedzam sie w to poczucie innosci, ze problem lezy we mnie i z tym ze wciaz momentami zmagam sie z tym poczuciem wyuczonej bezradnosci, a jednoczesnie z moja tendencja widzenia swiata w kolorach bialo-czarnych, oraz ektremalnym perfekcjonizmem.

Byly momenty podczas tego wyjazdu, kiedy doskonale umialam wylapac ta moja destruktywna tendencje, zapanowac nad nimi, wylaczyc emocjanalny autopilot i swoim rozumem pokierowac nad swoimi emocjami. ( Moja mantra- moje mysli, to niekoniecznie obiektywna prawda!). Byly jednak tez momenty ze czulam sie fatalnie i emocjonalne na poziomie lat trzynastu - przestraszona, zagubiona i potwornie inna. I wrocilam taka jaks zmeczona, emocjonalnie podlamana, myslac jak zupelnie inaczej radzilabym sobie ze swoja praca, gdybym mogla pracowac w jezyku ojczystym (Moja praca wymaga zarowno dobrego pisania jak i mowienia.). I wlasnie w tym momencie tej emocjonalnej degrengolady zadzwonil telefon - moja najblizsza i ukochana przyjaciolka z Polski. Dawno zesmy nie rozmawialy - dzis rano myslalam o Niej. Ten telefon i nasza dluga rozmowa zmienila calkowiecie moja perspektywe - mam przeciez swietna praca (w ogole mam prace w swoim zawodzie!) w ktorej tak wiele sie ucze, ale przeciez ta praca to nie jest moj ostateczny cel, to droga do kolejnego etapu. Ten wyjazd to kolejna lekcja - frustrujaca i trudna, - ale zmuszajaca mnie do zmierzenia sie z kolejnymi demonami. Jednym z tych demonow sa moje publiczne wystapienia po angielsku - unikam ich jak ognia. Martwie sie ze moj akcent uniemozliwi ludziom zrozumienie mojej prezentacji. Musze sie sie pogodzic ze nigdy mowienie po amerykansku nie bedzie przychodzilo mi tak latwo jak rodzimej Amerykance, ale moge wycwiczyc techniki efektywnej prezentacji.

Od dwoch lat naleze do organizacji Toastmasters i powinnam juz przygotowac co najmniej 10 przemowien. Ile przygotowalam? Dwa. Ile czasu spedzilam nad uzalaniem sie nad moim akcentem, i lekami przed publicznymi wystapieniami? Nie wiem dokladnie - ale jestem przekonana ze za ten czas przygotowalabym co najmniej 3-4 dobre przemowienia. Starszy przemily pan zaoferowal ze bedzie moim mentorem. Ile razy sie z nim skontaktowalam? Raz.

Plan: W czasie tego weekendu z kalendarzem w reku zaplanuje moj udzial w spotkaniach Toastmastersa, i przesle ten moj plan do naszego lidera. Skontaktuje sie z Chrisem, i poprosze o jego pomoc.

Kolejne rozmamlanie - jestem samotna, daleko od rodziny, od moich przyjaciol. W takich momentach rozmamlania , zaczynam sie izolowac - w skrzynce nieodpowiedziane wiadomosci ( Maju , wkrotce odpisze!) , telefon, Skype.Co mieli powiedziec emigranci nawet 50 lat temu? Nie, nawet 20 lat temu, kiedy minuta rozmowy telefonicznej kosztowala 25 ca a email , nie wspominajac o Skypie, byl wciaz technologia przyszlosci.)

Tym wpisem doprowadzam sie do rownowagi i wracam do swojej rutyny. Kolejny , latwieszy wyjazd do Kolorado za 4 tygodnie.

REMEMBER:

"Life is 10% what happens to you and 90% how you react to it." -Charles Swindoll

"If you are never scared, embarrassed, or hurt, it means you never take chances." -Julia Soul